Ana Hint-Avrupada *werg- “yapmak” → *werg-ano-, → Yunancada ὄργανον (órganon, “bir alet, araç, yapıcı. 2. (mecazi anlamda) kavramak, anlamanın aracı olarak vücut organları”)

14. yy. sonlarında tuşlu ve genellikle kiliselerde bulunan bir körük tarafından sağlanan basınçlı hava yoluyla seslendirilen boruları içeren müzik enstürmanı için kullanılmıştır. Bu çalgının asıl kökeninin Augustine (ms. 400) göre, Latincedeki organa olduğu düşünülüyor.

14. yy. sonlarında aynı zamanda organ kelimesi, belirli bir işleve uyarlanmış bir insan veya hayvanın vücut kısmı için de kullanılmaya başlamıştır. Bu anlamına asıl kökenini; Latincedeki organum .

Tanım

Biyolojide organ terimi, vücudun ayrı bir fonksiyonel birimi temsil eden çeşitli dokulardan oluşan bir bölümünü ifade eder. Bir organ, hem ayrı bir vücut elemanı (örneğin karaciğer) hem de tüm vücuda dağılmış bir hücre sistemi (örneğin, kan) şeklinde var olabilir.
Bir organ genellikle özelleşmiş bir fonksiyonel dokudan, parankimden ve bağ dokusunu destekleyen dokudan (stroma) oluşur.

İlgili terimler

Organlar bir bütün olarak organizmayı oluşturur. Organın hücre seviyesindeki eşdeğeri organeldir. Kök hücrelerden büyüyen organ benzeri mikro yapılar, organoid olarak adlandırılır.

Oluşum

Organogenez olarak bilinen şeyin bir parçası olarak organlar embriyonik dönemde oluşur. Anatomide ayrı ayrı ele alınırlar, ancak aynı zamanda organ sistemleri adı verilen işlevsel birimler halinde birleştirilirler. Solunum organlarından, boşaltım organlarından, cinsel organlardan vb. bahsediyoruz. Bu, insan organ sistemlerinin yanı sıra hayvanlar ve bitkiler için de geçerlidir. Protozoa genellikle bu organlardan sadece birine sahiptir.