Sinonim: Immunoglobulin G, Immunglobulin G (IgG), Gammaglobulin
- G sınıfı bir antikordur. Virüsler ve bakterilere karşı işler.
- Geçirilmiş enfeksiyonu kanıtlar.
- Plesentadan geçer. Hamileliğin 22. haftasında akfit olarak fetüse geçer.(Yuva koruması)
Kapsit
Sinonim: Protein kılıf, capsid, Kapsid, Capsid
- Capsula kelimesinden gelmektedir.
- virüslerde bir yapı organı. Virüslerde çekirdek ve yaşamsal olaylardan sorumlu sitoplazma olmamasından dolayı, virüslerin yönetici molekülünü (genomunu) oluşturan DNA veya RNA’yı çevreleyerek dış etkilerden korur. Kapsitin ayrıca virüse şeklini verme, virüsün hücreye tutunmasını sağlama (virüslerin hücrelere tutunmasını sağlayan kuyruk uzantıları kapside bağlıdır) ve virüse antijen özelliği kazandırma gibi görevleri vardır.
Tek Bir Öpücük, 80 Milyon Mikrop Aktarımı Demek!
10 saniye süren tek bir dudak dudağa öpüşme sırasında bir bireyden diğerine 80 milyon mikroorganizma aktarımı gerçekleşebiliyor. Hollanda’da yapılan araştırmada 21 çiftin öpüşme davranışları incelendi ve günde ortalama 9 defa öpüşen çiftlerin mikroorganizma (mikrop) aktarım oranının en fazla olduğu belirlendi. Daha önceden yapılan araştırmalar ağzımızda 700 farklı bakteri türü yaşadığını tespit etmişti; ancak Microbiome dergisinde yayımlanan bu yeni araştırmaya göre bunlardan bazıları, diğerlerine göre çok daha kolay aktarılabiliyor.
Hollanda temelli Uygulamalı Bilimsel Araştırmalar Organizasyonu (TNO) araştırmacıları, öncelikle 21 çifte bir dizi soru sorarak, geride bıraktığımız yıl içerisinde kaç defa öpüştükleri, her bir öpüşme sırasında dudaklarının ne kadar süreyle kilitlendiği de dahil olmak üzere öpüşme alışkanlıklarını belirledi. Sonrasında, her çiftten 1 tanesine, kolayca tespit edilebilir mikropları içerisinde barındıran probiyotik bir içecek içirildi. Bundan sonra, 10 saniye boyunca öpüşmeleri istenen çiftlerin öpüşme öncesinde ve sonrasında ağızlarından tükürük örnekleri alındı. Örnekler arasındaki farklılıkları analiz eden uzmanlar, 10 saniyelik öpüşme sonucunda 80 milyon bakterinin bir ağızdan diğerine geçtiğini gördüler. Araştırmayla ilgili ilginç bir bulgu, tükürükteki bakterilerin büyük bir kısmı karşı tarafa aktarılabilirken, dildekilerin çok daha zor aktarıldığıydı. Araştırmanın başındaki Prof. Dr. Remco Kort şöyle söylüyor:
“Fransız öpücüğü, kısa bir sürede büyük miktarda bakteriye maruz kalmanın harika bir örneğidir. Bundan sonra yapılacak araştırmalar, aktarılan bu bakterilerin özelliklerini ve dilin bu süreçteki yapışkanlık görevini belirlemelidir. Bu tür araştırmalar, gelecekte daha farklı bakteriyel terapiler geliştirmemizi ve bakterilerle ilgili sorunları olan insanları tedavi etmemizi sağlayabilir.”
Hollandalı bilim insanları bu araştırma için Micropia isimli “bakteri müzesi” ile birlikte çalıştılar. Amsterdam’da bulunan müze, mikroplara atfedilen tek bilim müzesi. Yeni açılan bir bölümünde, çiftlerin öpüşmesi isteniyor ve bu sırada aktarılan bakterilerin anlık analizleri kendilerine verilebiliyor.
Giderek artan sayıda bilim insanı, “mikrobiyom” adı verilen bu sahada çalışmalar yapıyor. Mikrobiyom, vücudumuzun içindeki ve üzerindeki tüm mikrobiyal yaşam demektir. Vücudumuzda yaklaşık 1.5 katrilyon civarında mikrobik hücre yaşamaktadır. Buna karşılık, kendinize ait olan (Homo sapiens türüne ait) hücrelerin sayısı 100 trilyon civarındadır.
Hazırlayan: ÇMB (Evrim Ağacı)
Kaynak: BBC
Kabakulak virüsü
1. Giriş ve Genel Tanım
Kabakulak, başlıca tükürük bezlerini, özellikle de parotis bezini tutan, sistemik seyirli, akut, viral bir enfeksiyöz hastalıktır. Etken, Paramyxoviridae ailesinden, Rubulavirus cinsine ait, zarflı bir RNA virüsüdür. Hastalık genellikle çocukluk çağında geçirilmekle birlikte, aşı programlarının yaygınlaştığı toplumlarda erişkinlerde görülme sıklığı görece artmış; bu yaş grubunda komplikasyonların daha ağır seyretmesi nedeniyle klinik ve halk sağlığı açısından özel önem kazanmıştır.
Kabakulak, klinik olarak en sık ağrılı parotis şişliği, ateş, baş ağrısı ve halsizlik ile seyreder; ancak enfeksiyon olgularının kayda değer bir kısmı belirtisiz ya da hafif seyirli olduğundan, gerçek insidans çoğu zaman bildirilenden yüksektir.
2. Etken: Viroloji ve Yapı Özellikleri
2.1. Virüsün Temel Özellikleri
Kabakulak virüsü:
- Aile: Paramyxoviridae
- Cins: Rubulavirus
- Genom: Tek zincirli, negatif polariteli (−) RNA
- Zarf: Konak hücre zarından köken alan lipid membran
- Yüzey glikoproteinleri:
- Hemaglütinin-nöraminidaz (HN) proteini
- Füzyon (F) proteini
Negatif polariteli RNA, doğrudan mRNA olarak kullanılamaz; bu nedenle virüs, kendi RNA polimerazını da beraberinde taşır ve çoğalma için önce komplemanter (pozitif) iplikçik sentezler. Zarflı olması, virüsün çevresel koşullara karşı görece duyarlı olmasına, buna karşın damlacık yoluyla kısa mesafede etkili ve oldukça bulaşıcı olmasına katkıda bulunur.
2.2. Yüzey Uzantıları ve Hücre Tropizmi
Virüsün yüzeyinden çıkan özgül uzantılar (spike benzeri glikoproteinler), lipid zarfın dışına doğru uzanır ve konak hücre reseptörlerine bağlanmada işlev görür. HN proteini, sialik asit içeren reseptörlere bağlanır; F proteini ise virüs zarfı ile konak hücre membranının kaynaşmasını (füzyon) sağlar.
Bu mekanizma, virüsün başta:
- Parotis bezi duktus epitel hücreleri,
- Merkezi sinir sistemi,
- Gonadlar (testis ve over),
- Pankreas,
- Böbrek
gibi dokularda tropizm göstermesine zemin hazırlar.
3. Bulaşma ve Epidemiyoloji
3.1. Bulaş Yolu
Kabakulak virüsü başlıca:
- Damlacık (aerosol) yolu ile,
- Bazen kontamine salya ile yakın temas sonucu (örneğin ortak çatal-kaşık, bardak kullanımı)
bulaşır. Enfekte bireylerin konuşma, öksürme, hapşırma sırasında saçtıkları mikroskobik damlacıklar, virüsü çevreye yayar.
3.2. Bulaştırıcılık Dönemi ve Kuluçka Süresi
- Kuluçka süresi: Yaklaşık 14–25 gün
- Bulaştırıcılık:
- Klinik belirtiler ortaya çıktıktan sonra 3–9 gün süreyle yüksek
- Bu dönem, genellikle parotis şişliği ve ateşin eşlik ettiği klinik fazla çakışır
Vakaların yaklaşık %20’si tamamen belirtisiz seyreder. Bu asemptomatik olgular, fark edilmeden topluma karışarak sürdürülmüş bulaş zincirlerine katkıda bulunur.
3.3. Yaşa Bağlı Seyir
Kabakulak tipik olarak çocukluk çağında daha hafif, ergenlik ve erişkinlikte ise daha ağır seyreder. Özellikle ergenlik sonrası erkeklerde orşit, kadınlarda ooforit ve tüm erişkin yaş gruplarında pankreatit ve nörolojik komplikasyonlar açısından risk artışı söz konusudur.
4. Etimoloji ve Tarihsel-Ardışık Anlam Katmanları
4.1. “Mumps” Kelimesinin Kökeni
İngilizce “mumps” sözcüğü, tarihsel olarak yüz ifadesi, yüz buruşturma ve mızmızlanma ile ilişkili bir anlam alanından gelişmiştir:
- yüzyıl başlarında, “to mump” fiili, “dilenci gibi sızlanmak, mırıldanmak, mızmızlanmak” anlamına gelir.
- yüzyıl sonuna doğru, “a mump” yüz buruşturma, somurtma ifadesini anlatmak için kullanılır.
- yüzyılda, “the mumps” sözcüğü, hem “melankolik ruh hali, huysuzluk, sessiz hoşnutsuzluk” hem de tükürük bezlerinin şişmesiyle karakterize enfeksiyöz hastalık anlamını taşımaya başlar.
Bu anlam kaymasının, kabakulağın tipik yüz görünümüne atıfla gerçekleştiği düşünülür:
Şişmiş parotis bezleri, kulak memelerinin dışa doğru itilmesi ve ağrılı çiğneme ile ilişkilenen yüz ifadesi, “somurtan, şişmiş, memnuniyetsiz bir yüz” imgesini pekiştirir.
Felemenkçedeki “mompen” fiili, “hile yapmak, aldatmak” anlamının yanı sıra, muhtemelen daha eski bir biçimde “mırıldanmak, mızmızlanmak” anlam alanıyla ilişkili kabul edilir. Bu kökten İngilizceye geçen duygu tonu, “mızmızlanan somurtkan yüz” ile “yüzü şişmiş, rahatsız bir hasta” imgesinin birleşmesine zemin hazırlamış olabilir.
4.2. Türkçede “Kabakulak”
Türkçedeki “kabakulak” kelimesi de benzer biçimde görsel ve bedensel bir imgeye dayanır:
- “Kaba” unsurunun, “iri, kaba şekilde şişmiş” görünümü;
- “Kulak” unsurunun, şişen parotis bezleriyle birlikte kulak çevresinin belirginleşmesini vurguladığı düşünülür.
Dolayısıyla, Türkçe ve İngilizce adlandırmalar, farklı dil ailelerinden gelseler de, bir “yüz ve kulak çevresinde şişme” gözleminden yola çıkarak benzer bir bedensel imge – dilsel adlandırma ilişkisinin ürünüdür.
5. Patogenez: Konaktan Dokuya, Dokudan Sisteme
5.1. Giriş Kapısı ve Yayılım
Virüs organizmaya genellikle:
- Üst solunum yolu mukozası,
- Orofaringeal epitel
üzerinden giriş yapar. Giriş sonrası:
- Lokal çoğalma: Üst solunum yolu ve bölgesel lenfoid dokuda çoğalma
- Primer viremi: Virüs, kan dolaşımına geçer
- Sekonder viremi: Daha geniş sistemik yayılım ile hedef organlara ulaşır
5.2. Hedef Organlar ve Doku Tropizmi
Sekonder viremi ile birlikte virüs:
- Parotis ve diğer tükürük bezleri
- Merkezi sinir sistemi (meninksler, beyin parankimi)
- Testis ve epididim
- Over
- Pankreas
- Daha nadiren böbrek, eklem, miyokard, tiroid, meme dokusu (mastit)
gibi organlara yerleşebilir.
5.3. İmmün Yanıt ve Klinik Belirtiler
Virüsün çoğalması ve dokularda oluşturduğu hasara karşı:
- Doğal bağışıklık (innate immunity): İnterferon yanıtı, makrofaj aktivasyonu
- Edinsel bağışıklık (adaptive immunity):
- Humoral yanıt (özellikle IgM, ardından IgG antikorları)
- Hücresel yanıt (T hücre aracılı sitotoksisite)
devreye girer. Parotis bezi ve diğer organlardaki şişlik ve ağrı, hem viral sitopatik etki hem de buna eşlik eden lokal inflamatuar yanıt ve ödemin sonucudur.
6. Klinik Seyir
6.1. Prodromal Dönem
Enfeksiyon belirtileri, genellikle spesifik olmayan bir prodromal faz ile başlar:
- 1–2 gün süren:
- Halsizlik, kırgınlık
- Ateş ve baş ağrısında artış
- İştahsızlık
- Bazen eklem ağrıları
Bu dönem, henüz tipik parotis şişliği ortaya çıkmadan önce hastanın kendisini “hasta” hissettiği evredir.
6.2. Parotitis ve “Kabakulak Yüzü”
Prodromal fazı takiben, sıklıkla tek taraflı (çoğunlukla sol) başlayan parotis bezinin karakteristik şişmesi ortaya çıkar:
- Ağrılı, hamurumsu kıvamda şişlik
- Çevre ciltte ödem, gerginlik, ısı artışı
- Çiğneme ve yutkunma sırasında belirgin ağrı artışı
- Sıklıkla kulak ağrısı ile birliktelik
Hastaların yaklaşık %75’inde, 1–2 gün içerisinde karşı taraf parotis bezinin de şişmesi gözlenir. İki taraflı tutulumu olan olgularda tipik “kabakulak yüzü” oluşur; kulak memeleri dışa doğru itilir, yüz hatları yuvarlak ve gergin görünür.
6.3. Diğer Tükürük Bezlerinin Tutulumu
- Submandibular bez
- Sublingual (dilaltı) bez
tutulumu da görülebilir; ancak özellikle izole submandibular veya izole sublingual tutulum oldukça nadirdir.
Parotis kanalının (Stensen kanalı) ağız içi açılımı olan bukkal papilla kızarık ve şiş olabilir; bu durum pratikte papillit olarak tanımlanır ve çiğneme sırasında ağrının artmasına katkıda bulunur.
6.4. Asemptomatik ve Hafif Seyirli Olgular
Kabakulak enfeksiyonlarının yaklaşık %20’si klinik olarak belirgin parotit olmaksızın seyreder. Bu olgularda:
- Hafif ateş,
- Minimal solunum yolu bulguları,
- Belirsiz halsizlik
gibi belirtiler tek başına görülebilir ve tanı çoğu zaman hiç konulmaz. Buna rağmen, bu bireyler de bulaştırıcı olabilir.
7. Komplikasyonlar
Kabakulak çoğunlukla kendi kendini sınırlayan bir hastalık olsa da, özellikle ergen ve erişkinlerde ciddi komplikasyonlar gelişebilir.
7.1. Merkezi Sinir Sistemi Tutulumu
- Kabakulak geçiren hastaların yaklaşık %50’sinde, beyin omurilik sıvısında (BOS) pleositoz (hücre sayısında artış) saptanabilir; bu her zaman klinik menenjit bulgusu ile birlikte olmayabilir.
- Klinik olarak belirgin menenjit gelişme oranı yaklaşık %1–10 arasındadır.
- Ensefalit (beyin parankim tutulumu) daha nadir olup, yaklaşık %0,5 oranında görülür.
Klinik yelpaze, hafif ense sertliğinden konvülziyon, bilinç değişikliği ve fokal nörolojik defisitlere kadar uzanabilir. Çoğu olguda tam iyileşme sağlansa da, nadiren kalıcı nörolojik sekeller bildirilmiştir.
7.2. Gonadal Tutulum
Özellikle ergenlik sonrası erkeklerde:
- Kabakulak geçiren erkek hastaların %10–40’ında:
- Orşit (testis iltihabı)
- Epididimit veya ikisinin birlikte görüldüğü orşiepididimit
ortaya çıkabilir. Tipik olarak parotit başlangıcından birkaç gün sonra testislerde:
- Şiddetli ağrı
- Şişlik
- Skrotal eritem ve ısı artışı
görülebilir. Çoğu olguda tek taraflıdır; ancak özellikle iki taraflı ağır orşit geçirenlerde subfertilite veya nadiren infertilite riski tartışılmaktadır.
Kadınlarda ise, kabakulak geçirenlerin yaklaşık %5’inde ooforit (over iltihabı) görülür. Alt karın ağrısı, hassasiyet ve bazen adet düzensizliği ile seyreder; çoğu olgu sekel bırakmadan iyileşir.
7.3. Pankreatit
Kabakulak olgularının yaklaşık %5–10’unda, pankreatit gelişebilir. Klinik tablo:
- Üst karın bölgesinde kuşak tarzında ağrı
- Bulantı-kusma
- Serum amilaz ve lipaz düzeylerinde yükselme
ile karakterizedir. Genellikle hafif-orta şiddette, kendini sınırlayan seyirli pankreatit söz konusudur; ancak şiddetli formlar da bildirilmiştir.
7.4. Diğer Nadir Komplikasyonlar
- Artrit (özellikle büyük eklemlerde)
- Nefrit (böbrek tutulumuna bağlı hematüri, proteinüri)
- Mastit (meme dokusu iltihabı)
- Tiroidit
- Miyokardit (nadiren iletim bozuklukları, aritmi, kalp yetmezliği bulguları)
Bu komplikasyonlar seyrek olmakla birlikte, sistemik inflamatuar yanıtın ve virüsün çoklu organ tropizminin klinik yansımaları olarak değerlendirilebilir.
7.5. Gebelik
Kabakulak enfeksiyonu gebelikte özellikle erken trimesterlerde geçirildiğinde:
- Düşük (spontan abortus) riskinde artışa yol açabilir.
Fetüste konjenital malformasyon riskinin belirgin artmadığı düşünülse de, gebelik sırasında kabakulak enfeksiyonu obstetrik açıdan yakından izlenmelidir.
8. Tanı
8.1. Klinik Tanı
Tipik bir epidemiyolojik ortamda (aşılanmamış veya yetersiz aşılanma oranı olan toplumlarda) ve klasik parotis şişliği + ateş + baş ve kulak ağrısı tablosunda, kabakulak tanısı sıklıkla klinik olarak konulabilir. Ancak:
- Aşılı bireylerde atipik seyir,
- Komplikasyon şüphesi,
- Halk sağlığı açısından doğrulama gereksinimi
durumlarında laboratuvar doğrulaması önem kazanır.
8.2. Serolojik Tanı
- Spesifik IgM antikorları:
- Akut enfeksiyon sırasında kanda yükselir, genellikle ilk haftalarda tespit edilir.
- Spesifik IgG antikorları:
- Geçirilmiş enfeksiyon veya aşılama sonrası kalıcı bağışıklığı yansıtır.
- Akut ve konvalesan dönemde alınan iki serum örneğinde dört kat titre artışı gösterilmesi tanıyı destekler.
Serolojik testler, özellikle semptom başlangıcından birkaç gün sonra daha güvenilir hale gelir.
8.3. Moleküler Tanı (PCR)
Kabakulak virüsünün genetik materyali:
- Tükürük,
- Oral/boğaz sürüntüsü,
- İdrar,
- Gerekli durumlarda BOS örneklerinden
PCR (polimeraz zincir reaksiyonu) ile saptanabilir. Bu yöntem özellikle:
- Aşılı bireylerde,
- Atipik veya komplikasyonlu olgularda,
- Erken dönem tanı gereksiniminde,
- Epidemiyolojik sürveyans ve genotip tayininde
önemli bir araçtır.
9. Ayırıcı Tanı
Kabakulak benzeri parotis şişliklerinde ayırıcı tanıda:
- Bakteriyel parotit (özellikle Staphylococcus aureus) – çoğu zaman pürülan sekresyon ve daha lokal şiddetli tablo
- Diğer viral etkenler (örn. influenza, parainfluenza, EBV, CMV)
- Tükürük bezi taşları (sialolitiazis)
- Sialadenozis (metabolik, ilaçlara bağlı bez büyümeleri)
- Tükürük bezi tümörleri
göz önünde bulundurulmalıdır. Kabakulakta parotis inflamasyonu tipik olarak pürülan değildir; ağız içine açılan duktustan irinli sekresyon gelmez, bu da bakteriyel süperenfeksiyon yoksa önemli bir ipucu sağlar.
10. Tedavi
10.1. Spesifik Antiviral Tedavi
Kabakulak için günümüzde hastalığa özgü kanıtlanmış bir antiviral tedavi bulunmamaktadır. Tedavi temelde:
- Destekleyici
- Semptomatik
yaklaşımlara dayanır.
10.2. Semptomatik ve Destekleyici Tedavi
- Ağrı ve ateş kontrolü:
- Non-steroidal antiinflamatuvar ilaçlar (NSAR) veya parasetamol
- Sıvı desteği:
- Yeterli oral hidrasyon, gerekirse intravenöz sıvı
- Beslenme:
- Çiğnemeyi zorlamayan, yumuşak gıdalar
- Tükürük sekresyonunu artırma:
- Ekşi şekerler, pastiller (bonbonlar) – tükürük akışını artırarak duktusların açılmasına katkı sağlayabilir
- Lokal rahatlatıcı uygulamalar:
- Parotis üzerine ılık ya da hastanın toleransına göre uygun kompresler,
- Bazı geleneksel uygulamalarda değerlendirilen asetik asitli kil paketleri benzeri lokal uygulamalar, bilimsel kanıtları sınırlı olmakla birlikte analjezik-etkili kompres benzeri rol görebilir.
10.3. Antibiyotik Kullanımı
Kabakulak viral bir hastalık olduğundan, antibiyotikler rutin tedavide yer almaz. Antibiyotik kullanımı yalnızca:
- Bakteriyel süperenfeksiyon kanıtı veya kuvvetli şüphesi (örn. pürülan parotit, ciddi otitis media veya pnömoni bulguları)
durumunda gündeme gelmelidir.
11. Korunma ve Profilaksi
11.1. Aşılama
Kabakulaktan korunmada en etkili yöntem zayıflatılmış canlı aşı ile aktif bağışıklamadır. Kabakulak aşısı genellikle:
- Kızamık–Kızamıkçık–Kabakulak (KKK / MMR) kombinasyon aşısı içinde uygulanır.
- Çoğu ulusal bağışıklama programında:
- Birinci doz: 12–15. ay
- İkinci doz: 4–6 yaş arası
şeklinde uygulanır (ülkelere göre hafif farklılıklar olabilir).
Aşı, ciddi kabakulak enfeksiyonunu ve komplikasyonlarını büyük ölçüde önler; ancak %100 koruyucu değildir ve nadiren aşılı bireylerde de hafif veya atipik enfeksiyonlar görülebilir. Buna rağmen, toplum düzeyinde sürü bağışıklığı (herd immunity) sağlayarak salgınların önlenmesinde kritik rol oynar.
11.2. Pasif ve Temas Profilaksisi
- Kabakulak için rutin pasif immünizasyon (immünglobulin) önerilmez.
- Temaslıların yönetiminde, özellikle bağışıklık durumu bilinmeyen bireylere aşılanma durumunun gözden geçirilmesi ve eksik aşıların tamamlanması önemlidir.
12. Evrimsel ve Ekolojik Bakış
Kabakulak virüsü, Paramyxoviridae ailesinin bir üyesi olarak:
- Tek zincirli, negatif polariteli RNA genomu nedeniyle yüksek mutasyon hızına sahiptir.
- Bununla birlikte, diğer bazı RNA virüsleri ile karşılaştırıldığında, kabakulak virüsünün antijenik varyasyonunun nispeten sınırlı olduğu ve uzun yıllar benzer aşı suşlarının etkili kalabildiği gözlenmiştir.
Evrimsel açıdan dikkat çekici noktalar:
- Konak uyumu (host adaptation):
- Virüs, insan konakta tükürük bezleri, sinir sistemi ve gonadlar gibi belirli dokularda replikasyon için seçilmiş bir tropizm göstermiştir.
- Bu seçilim, hem virüsün çevreye yayılımını (tükürük ve damlacık yoluyla) hem de uzun süreli bağışıklık tepkisini şekillendirmiştir.
- Virülens–bulaşıcılık dengesi:
- Virüs, çocukluk çağında genellikle ölümcül olmayan, ancak yeterince belirgin klinik tablo oluşturan bir yapıya sahiptir.
- Bu durum, evrimsel açıdan konak popülasyonunda “kalıcı ama yok edici olmayan” bir dolaşım stratejisi ile uyumludur.
- Aşı baskısı ve genetik çeşitlilik:
- Yaygın aşılama programları, teorik olarak virüs üzerinde bir seçilim baskısı oluşturur.
- Farklı bölgelerde saptanan kabakulak virüsü genotipleri, uzun dönemli evrimsel süreç ve aşılanma dinamikleri ile etkileşim halindedir.
Bu açıdan kabakulak, sadece klinik ve halk sağlığı açısından değil, konak–patojen etkileşimi ve aşı ile yönlendirilen evrim bağlamında da incelenmeye değer bir model oluşturur.
13. Prognoz
Kabakulak, özellikle çocukluk çağında genellikle iyi seyirli, kendini sınırlayan bir hastalıktır. Komplikasyonlar gelişmeyen olgularda:
- Semptomlar çoğunlukla 1–2 hafta içerisinde geriler.
- Parotis şişliği yavaşça çözülür, ağrı azalır ve hastalar tam iyileşme gösterir.
Ancak:
- Menenjit, ensefalit, orşit, ooforit, pankreatit ve diğer sistemik komplikasyonlar, morbiditeyi artırır.
- Nadir de olsa kalıcı nörolojik sekeller, işitme kaybı veya infertilite riski gündeme gelebilir.
Bu nedenle, kabakulak modern toplumlarda aşı ile önlenebilir, fakat küçümsenmemesi gereken bir enfeksiyon olarak önemini korumaktadır.
Keşif
Kabakulak insanlık tarihinde çok eski bir konuktur; fakat onun ardındaki görünmez etkenin ne olduğu, tıbbın gelişiminin her evresinde farklı bir yüz kazanmıştır. Hastalık önce sadece şişmiş yüzler, ağrılı çiğneme ve kulak çevresinde kabaran bezler olarak bilindi; tanrıların bir cezası mı, kötü bir rüzgârın eseri mi yoksa bedenin kendi mizacındaki bir dengesizlik mi olduğu ise yüzyıllar boyunca netlik kazanmadı.
Hastalığın ilk tarifleri, Hipokrat’a atfedilen metinlerde, hiçbir mikroskobun görmediği bir çağda, “çeşitli yaşlardaki hastalarda kulak ardında şişlik” ifadeleriyle belirir. Bu, kabakulağın tıbbi literatürdeki en eski ayırt edilebilir tasviridir; ancak o dönemde hastalığı diğer tükürük bezi iltihaplarından ayıracak hiçbir kavramsal zemin yoktur.
Erken Modern Dönem: Belirtilerin Hastalıktan Ayrılması
16. ve 17. yüzyıllarda Avrupa’da hastalıkların sınıflandırılması daha sistematik bir hâl alırken kabakulak da giderek bağımsız bir klinik tablo olarak tanınmaya başlar. Dönemin hekimleri, özellikle İngiltere ve Hollanda’da çalışan klinisyenler, çocukluk çağında yaygın görülen bu şişliğin belirgin bir seyir izlediğini, çoğunlukla her iki parotisi tuttuğunu ve zaman zaman testis iltihabı gibi beklenmedik komplikasyonlara yol açtığını fark ettiler.
O tarihlerde hastalığın “bulaşıcı” olup olmadığı tartışmalıydı; yine de birçok hekim, salgın dönemlerinde aynı evlerde yaşayan çocukların ardı ardına hastalanmasını tesadüfle açıklayamayacaklarını fark etti. Henüz mikropların varlığından kimsenin ç haberi yokken bile kabakulak, “kendi kendine oluşan bir mizah bozukluğu” değil, açıkça yayılabilen bir varlık olarak düşünülmeye başlanmıştı.
19. Yüzyıl: Klinik Belirginlik ve Patolojik Merak
19. yüzyılda patolojik anatominin yükselişi, kabakulak gibi büyük salgınlar yapmayan ama çok sayıda çocuğu etkileyen enfeksiyonların daha yakından incelenmesini sağladı. Hekimler, erkeklerde görülen ani testis şişliğini ayrıntılarıyla betimlediler; bunun üreme kapasitesi üzerindeki potansiyel etkilerini tartıştılar. Aynı dönemde hastalığın pankreasla ilişkisi, akut karın ağrısı tabloları sırasında dikkat çeken amilaz yükselmeleri ile ilişkilendirildi.
Fakat etiolojik etken hâlâ belirsizdi: bakteri kültürlerinde hiçbir patojen üretilemiyor, otopsi materyalinde özel bir bakteri görülmüyordu. Kabakulak “gizemli” bir mikroorganizmanın eseri olmalıydı.
20. Yüzyılın Başı: Görünmeyen Etkenin Avı
20. yüzyılın ilk çeyreğinde virolojinin temelleri atıldı. Filtrelerden geçebilen ve bakteriden daha küçük etkenlerin enfeksiyonlara yol açabildiği anlaşıldığında, kabakulak bu yeni sınıfa ait olabilecek hastalıklar listesine girdi.
Gözle görülmeyen bir etkenin keşfi için deneysel çalışmalar hızlandı. Laboratuvar ortamında tükürük bezlerinden elde edilen materyalin hayvanlarda hastalık oluşturabildiği gösterildiğinde, “kabakulak virüsü” kavramsal bir gerçeklik kazandı. Bu, hastalığın bakteri dışı bir etkenle ilişkilendirilebileceğini gösteren ilk net işaretti.
1940’lar: Viral Etkenin İzolasyonu ve Büyük Atılım
Kabakulak virüsü 1940’lı yılların ortalarında nihayet izole edildi. Bu keşif, modern virolojinin öncü figürlerinden olan araştırmacıların yoğun çabaları sayesinde gerçekleşti. İnsan tükürük bezinden elde edilen örneklerin, embriyonlu tavuk yumurtalarında çoğaltılabileceği gösterildiğinde, kabakulak artık “klinik bir sendrom” olmaktan çıkıp somut bir virüs hâline geldi.
Bu atılım, ileride geliştirilecek aşının yolunu açtığı gibi, virüsün yapısal özelliklerinin anlaşılması için de gerekli zemini hazırladı. Artık kabakulak, bilimsel anlamıyla bir Paramyxoviridae üyesi olarak konumlanabilirdi.
1950–1960’lar: Hücre Kültürleri ve Aşının Doğuşu
Hücre kültürü tekniklerinin gelişmesiyle, kabakulak virüsü insan hücre dizilerinde çoğaltılabilir hâle geldi. Bu teknik ilerleme, virüsün:
- Zarflı yapısı,
- Negatif iplikçikli RNA genomu,
- Yüzey glikoproteinlerinin işlevleri,
- Hücre füzyon mekanizması
gibi pek çok temel özelliğinin çözülmesine olanak tanıdı.
Bu dönemde araştırmacılar, virüsün zayıflatılmış (attenüe) bir formunu geliştirerek ilk etkili kabakulak aşısını oluşturdu. Aşının uygulanmaya başlanmasıyla kabakulak vakaları dramatik biçimde azaldı; hastalık, birçok ülkede endemik yayılım gösteren bir çocuk hastalığı olmaktan çıktı.
Geç 20. Yüzyıl: Moleküler Döneme Geçiş
1980’lerden itibaren moleküler biyoloji tekniklerinin yükselişi, kabakulak virüsünün genetik yapısının adım adım çözülmesine imkân verdi. Genomunun düzeni, her bir gen ürününün işlevi, virüsün bağışıklık sisteminden kaçış stratejileri ve doku tropizminin belirleyicileri ayrıntılı olarak tanımlandı.
Bu süreçte araştırmacılar:
- HN ve F glikoproteinlerinin virülens belirleyicileri olduğunu,
- Testis, pankreas ve sinir dokusunda virüsün neden özel bir tropizm gösterdiğini,
- Parotis iltihabının hem doğrudan viral replikasyon hem de lokal bağışıklık yanıtının ürünü olduğunu,
- Aşıya rağmen neden zaman zaman salgınlar görülebildiğini
açıklayan modeller geliştirdiler.
21. Yüzyıl: Yeni Sorular, Yeni Araştırmalar
Aşılama programlarının genişlemesiyle kabakulak artık eskisi kadar yaygın olmasa da, virüs hâlâ araştırma konusu olmaya devam ediyor. Günümüzde kabakulak üzerine çalışan bilim insanları özellikle şu alanlara odaklanmış durumda:
1. Aşı Etkinliği ve Genetik Varyantlar
Bazı ülkelerde görülen erişkin kabakulak salgınları, virüsün genotipleri ile aşı suşları arasındaki ince farklılıklara dikkat çekiyor. Aşılanan bireylerde bile hafif enfeksiyon olasılığı, bağışıklık yanıtının uzun süreliğindeki varyasyonlarla ilişkilendirilmeye çalışılıyor.
2. Viral Füzyon Mekanizmaları
F proteininin açılma ve aktivasyon süreci, hem hücre füzyonunun temel mantığını hem de antiviral ilaç geliştirme potansiyelini anlamak açısından inceleniyor. Bu protein, virüsün hücre zarını “eriterek” içeri girme sürecinin merkezinde yer aldığı için yapısal biyolojinin en gözde hedeflerinden biri hâline geldi.
3. Sinir Sistemi Tropizmi
Kabakulak virüsünün neden bazı bireylerde menenjit veya ensefalite yol açtığı hâlâ tam olarak çözülememiş bir konu. Nöral dokuya özgü proteazlar, interferon yanıtı, bireysel genetik yatkınlık gibi faktörler bu ara araştırma alanının temelini oluşturuyor.
4. Reprodüktif Organlarda Hasar Mekanizması
Orşit ve ooforit gibi komplikasyonların ayrıntılı patogenezi modern immünolojinin ışığında yeniden değerlendiriliyor. Testis dokusunun bağışıklık ayrıcalıklı bir bölge olması, virüsü bu dokuda benzersiz bir konuma yerleştiriyor.
5. Evrimsel Virologya
Küresel dolaşımdaki kabakulak genotipleri karşılaştırılarak, virüsün evrimsel yolculuğu ve aşı baskısına verdiği yanıt inceleniyor. Kabakulak, çocukluk çağında kolay yayılan, fakat yüksek ölümcüllük taşımayan bir virüs olduğu için “zarif uyumlu patojen” modellerine örnek olarak gösteriliyor.
Günümüzde Kabakulak Bilimi
Bugün kabakulak, tıp tarihinin en ilginç aşamalarından birini temsil eder:
• İlk çağ hekimlerinin gözlem gücü,
• 17. yüzyıl klinisyenlerinin içgörüleri,
• 20. yüzyıl virologlarının deneysel ustalığı,
• Moleküler biyologların genetik çözümlemeleri
aynı hastalığı farklı düzlemlerde anlamayı mümkün kılmıştır.
Mikroskobun icadından genom dizileme teknolojilerine kadar uzanan bu yolculuk, kabakulağı sadece bir çocuk hastalığı olarak değil, bilimin ilerleyişini aydınlatan bir mercek olarak da değerli kılar.
Kabakulağın hikâyesi, görünmeyen bir varlığı anlamlandırmak için insan merakının yüzyıllar boyunca nasıl şekillendiğinin canlı bir örneğidir—ilk klinik gözlemlerden genetik düzeydeki moleküler ayrıntılara, toplum sağlığında aşının dönüştürücü gücüne ve bugün hâlâ süren araştırmalara kadar uzanan çok katmanlı bir anlatı olarak.
İleri OKuma
- Hviid, A., Rubin, S., & Mühlemann, K. (2008). Mumps. The Lancet, 371(9616), 932–944. doi:10.1016/S0140-6736(08)60419-5
- Galazka, A. M., Robertson, S. E., & Kraigher, A. (1999). Mumps and mumps vaccine: A global review. Bulletin of the World Health Organization, 77(1), 3–14.
- Rubin, S. A., & Plotkin, S. A. (2018). Mumps vaccine. In Plotkin, S. A., Orenstein, W. A., Offit, P. A., & Edwards, K. M. (Eds.), Plotkin’s Vaccines (7th ed., pp. 663–688). Elsevier.
- Griffin, D. E. (2013). Paramyxoviridae. In Knipe, D. M., & Howley, P. M. (Eds.), Fields Virology (6th ed., Vol. 1, pp. 1024–1070). Lippincott Williams & Wilkins.
- Cherry, J. D., & Harrison, G. J. (2018). Mumps. In Feigin, R. D., Cherry, J. D., Demmler-Harrison, G. J., & Kaplan, S. L. (Eds.), Feigin and Cherry’s Textbook of Pediatric Infectious Diseases (8th ed., pp. 2177–2186). Elsevier.
Astroviridae
Sinonim: Astrovirus, Astrovirüs
- Tek zincirli pozitif polar RNA genomlu virüslerin ailesidir. Bu aileye ait virüslere astrovirüs nedir.
- Kuluçka süresi 1-2 gündür.
- Klinik:
- Sulu ishal,
- Kusma,
- Ateş
- Nadir de olsa dehidrasyon görülür.
- Kış mevsimlerinde yaygın olarak görülür.
Teşhis:
- Direk virüs tespiti: hastalık başladıktan 3-50 gün sonra tespit edilebilir.
- Antijen tespiti: Hassaslık 10^5 /g.
- PCR: Yüksek hassaslık 10^3 /g.
Adenovirüsler
- Adenoviridae olarak da bilinen adenovirüsler, insanlarda ve hayvanlarda bir dizi hastalığa neden olabilen bir virüs grubudur. Adenoviridae ailesine aittirler ve 60’tan fazla farklı virüs türü veya serotipi içerirler. Adenovirüsler zarfsız virüslerdir, yani bir dış lipid membrana sahip değildirler. Bunun yerine, genetik materyallerini koruyan kapsid adı verilen bir protein kaplamaya sahiptirler.
- İşte adenovirüsler hakkında bazı önemli noktalar:
- Yapı: Adenovirüsler ikozahedral bir şekle sahiptir ve bir kapsid içine alınmış çift sarmallı bir DNA genomundan oluşur. Kapsid, karmaşık bir yapıda düzenlenmiş proteinlerden oluşur.
- Bulaşma: Adenovirüsler öncelikle solunum damlacıkları, enfekte bir kişiyle doğrudan temas veya kontamine yüzeylerle temas yoluyla bulaşır. Ayrıca fekal-oral yolla veya su kaynakları yoluyla da yayılabilirler.
- İnsan Enfeksiyonları: Adenovirüsler insanlarda solunum yolu enfeksiyonları (soğuk algınlığı, bronşit ve zatürre gibi), gastrointestinal enfeksiyonlar (gastroenterit gibi), konjonktivit (göz nezlesi) ve idrar yolu enfeksiyonları dahil olmak üzere çok çeşitli hastalıklara neden olabilir. Çoğu durumda enfeksiyonlar kendi kendini sınırlar ve kendiliğinden düzelir. Bununla birlikte, bazı serotipler, özellikle bağışıklık sistemi zayıflamış bireylerde ciddi hastalığa neden olabilir.
- Teşhis Adenovirüs enfeksiyonları viral kültür, polimeraz zincir reaksiyonu (PCR), antijen saptama tahlilleri ve serolojik testler dahil olmak üzere çeşitli laboratuvar teknikleri ile teşhis edilebilir.
Adenovirüsler, genetik materyalleri olarak çift sarmallı DNA içeren bir virüs ailesidir. Bu virüsler insanlarda solunum yolu enfeksiyonları, gastrointestinal enfeksiyonlar ve konjonktivit dahil olmak üzere bir dizi hastalığa neden olabilir. Adenovirüs enfeksiyonları için kuluçka süresi tipik olarak yaklaşık 5-10 gündür.
Adenovirüs enfeksiyonlarının klinik semptomları, spesifik serotipe ve bireyin bağışıklık tepkisine bağlı olarak değişebilir. Yaygın semptomlar arasında sulu ishal, kusma, solunum yolu semptomları (öksürük, boğaz ağrısı ve burun akıntısı gibi) ve bazı durumlarda dehidrasyon yer alır. Adenovirüs enfeksiyonları yılın herhangi bir zamanında ortaya çıkabilir.
Adenovirüs enfeksiyonlarının teşhisi çeşitli yöntemlerle yapılabilir. Doğrudan virüs tespiti, hastalığın başlangıcından sonraki 3-50 gün içinde yapılabilen klinik örneklerden virüsün izole edilmesi ve tespit edilmesiyle gerçekleştirilebilir. Spesifik viral proteinleri tanımlamak için antijen tespit testleri kullanılabilir ve PCR (polimeraz zincir reaksiyonu) testleri adenovirüs DNA’sının varlığını yüksek hassasiyetle (gram başına 10^3 viral partikül kadar düşük) tespit edebilir.
Adenovirüs enfeksiyonlarının klinik görünümünün ve ciddiyetinin değişebileceğini ve bazı bireylerin, özellikle de bağışıklık sistemi zayıflamış olanların daha ciddi semptomlar veya komplikasyonlar yaşayabileceğini unutmamak önemlidir. Adenovirüs enfeksiyonundan şüpheleniyorsanız veya semptomlarınızla ilgili endişeleriniz varsa, uygun teşhis ve yönetim için tıbbi yardım almanız önerilir.
Tedavi ve Önleme:
Adenovirüs enfeksiyonları için spesifik bir antiviral tedavi yoktur. Çoğu enfeksiyon, semptomları hafifletmek için dinlenme, hidrasyon ve reçetesiz satılan ilaçlar dahil olmak üzere destekleyici bakım ile yönetilir. Önleme stratejileri arasında iyi el hijyeni uygulamak, enfekte bireylerle yakın temastan kaçınmak ve belirli popülasyonlarda (askere alınanlar gibi) aşılama yer almaktadır.
- Aşı: Adenovirüs aşıları belirli serotipler için, özellikle de askerler veya ciddi adenovirüs enfeksiyonu riski daha yüksek olan bireyler için geliştirilmiştir. Bu aşılar rutin bağışıklama programlarının bir parçası değildir.
Adenovirüsler hastalığa neden olabilirken, özellikle sağlıklı bireylerde çoğu enfeksiyonun hafif ve kendi kendini sınırlayıcı olduğunu belirtmek önemlidir. Bununla birlikte, özellikle bağışıklık sistemi baskılanmış bireylerde veya önceden mevcut tıbbi rahatsızlıkları olanlarda ciddi vakalar ortaya çıkabilir. Adenovirüs hakkında endişeleriniz varsa veya bir enfeksiyondan şüpheleniyorsanız, uygun teşhis ve yönetim için bir sağlık uzmanına danışmanız önerilir.
Adenovirüsler ilk olarak 1953 yılında iki bağımsız araştırma grubu tarafından keşfedilmiştir. Wallace P. Rowe ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Ulusal Sağlık Enstitüleri’ndeki (NIH) meslektaşları ilk adenovirüsü insan adenoidlerinden izole ederken, F. H. Wigand ve Almanya’daki ekibi de benzer bir virüsü insan adenoidlerinden izole etmiş ve “Adenoid 1” olarak adlandırmıştır.
Adenovirüslerin keşfi bir dizi deney ve gözlem sonucunda gerçekleşmiştir. 1950’lerin başında bilim insanları özellikle çocuklarda görülen solunum yolu hastalıklarının nedenleri üzerinde çalışıyorlardı. Bu enfeksiyonlardan sorumlu virüsleri tanımlamakla ilgileniyorlardı.
Rowe ve ekibi solunum semptomları olan hastalardan örnekler topladı ve araştırmalarını boğazın üst kısmında bulunan küçük yapılar olan adenoidlere odakladı. Adenoid dokulardan “adenovirüs” adını verdikleri yeni bir virüsü başarıyla izole ettiler. Daha sonraki çalışmalar, her biri biraz farklı özelliklere sahip birden fazla adenovirüs serotipi veya suşu olduğunu ortaya çıkardı.
Aynı dönemde Wigand ve ekibi de benzer çalışmalar yürüttü ve adenoid dokulardan bağımsız olarak bir virüs izole etti. Bu virüsü diğer solunum virüslerinden ayırmak için “Adenoid 1” adını verdiler.
Bu keşifler, adenovirüsleri ve insan enfeksiyonlarındaki rollerini anlamamızın başlangıcını oluşturdu. Yıllar içinde araştırmacılar adenovirüsleri inceleme, farklı serotiplerini karakterize etme, patojenitelerini ve klinik belirtilerini anlama konusunda önemli ilerlemeler kaydetmişlerdir. Günümüzde adenovirüsler, solunum ve gastrointestinal enfeksiyonların yanı sıra insanlardaki diğer hastalıkların da önemli bir nedeni olarak kabul edilmektedir.
Adenovirüslerin tarihsel keşifleri, viral enfeksiyonlar hakkındaki bilgilerimize ve teşhis yöntemleri, önleme stratejileri ve potansiyel tedavilerin geliştirilmesine katkıda bulunarak virolojide daha fazla araştırma ve ilerlemenin yolunu açmıştır.
Norovirüs
Sinonim: Norovirus, Norovirus
- Caliciviridae ailesine ait bir virüs cinsidir.
- Kuluçka süresi 1 gündür.
- Klinik: masif bulantı, sulu ishal, kusma.
- Dehidrasyona nadir de sebep olur.
- Kış aylarında yayılır.
Teşhis:
- Direk virüs tespiti: hastalık başladıktan 3-50 gün sonra tespit edilebilir.
- Antijen tespiti: Hassaslık 10^5 /g.
- PCR: Yüksek hassaslık 10^3 /g.
Avidite testi
Sinonim: Aviditätstest, avidity
Avidite değeri, aynı serum örneğinin üreye tabi tutulanı ile tutulmayanı arasındaki orandır. Kullanılan yönteme göre değişmekle birlikte, yüksek avidite değerine sahip olan bir kişinin enfeksiyonu en az 3-5 aydan önce aldığı söylenebilir. Yüksek avidite değeri eski bir enfeksiyonun, düşük avidite değeri ise yeni bir enfeksiyonun göstergesi olarak kabul edilirken, düşük aviditeli antikorlar serumda aylarca kalabileceğinden düşük avidite değeri çıkmış bir sonuç her zaman yeni kazanılmış bir enfeksiyon anlamına gelmez.
Bu açıdan bakıldığında yüksek avidite değerine sahip bir sonucun daha değerli olduğu görülmektedir.
Yüksek aviditeli antikorlar son 3-5 ay içinde akut enfeksiyon geçirilmediğini göstermektedir. Avidite indeksi çeşitli yöntemlere göre değişmekle beraber genellikle kabul edilen değerler şöyledir;
0.2 ve daha altı = Düşük Avidite
0.2 – 0.3 = Şüpheli, ancak risk belirgin düşük lehine
0.3 üstü-0.44 = 0 Şüpheli, ancak risk belirgin yüksek lehine
0.45 ve daha üstü =Yüksek Avidite
Tümör Nekroz Faktörü (TNF)
Sinonim: Tumor Necrosis Factor, Tümör Nekroz Faktörü
- Kanserli hücrelerin yıkımını sağlayan bir sitokindir.
- İki çeşidi vardır;
- TNF alfa (TNFα, kaşektin/kaşeksin; cachectin/cachexin)
- TNF beta (TNFβ, lenfotoksin; lymphotoxin)
- TNFα, makrofajlar ve bazı diğer hücreler tarafından üretilir.
- TNFβ ise T hücre lenfositleri tarafından üretilir.
-
- Hipotalamusta:
- Kortikotropin salgılatıcı hormon, (corticotropin releasing hormone, CRH) salınımını uyararak hipotalamus-hipofiz-adrenal aksını uyarır.
- İştahı baskılar.
- Ateşe neden olur.
- Karaciğerde:
- Akut faz yanıtını uyarır ve kanda C-reaktif proteinin artmasına neden olur.
- Nötrofilleri çeker ve migrasyon için endotelyum hücrelerine yapışmalarına yardım eder.
- Makrofajlarda:
- Fagositozu ve IL-1 (interleukin-1), oksidanlar, enflamasyon lipidleri ve prostaglandin E2 üretimini uyarır.
- Diğer hücrelerde:
- İnsülin direncini arttırır.
- Hipotalamusta:
Antioksidanlar ve Yanılgılar
Ülkemizde antioksidanlarla ilgili alabildiğine bilgi kirliliği yaşanıyor!
Hiç kimse hangi antioksidanı, hangi durumda, hangi dozda ve ne kadar kullanacağını bilmiyor. Sadece safsata olarak yayılan bilgilerle ve elbette ki bilinçsizce, antioksidanları “yeri geldiğinde” tüketiyor.
Antioksidan desteklerini genelde toplum olarak “hasta olduğumuz” durumlarda ya da yorgunluk, halsizlik, kırgınlık gibi kendimizi olumsuz hissettiğimiz durumlarda kullanıyoruz. Antioksidan niyetine tükettiğimiz şeyler kimi zaman çoklu-vitamin hapları oluyor, kimi zaman sadece C vitamini oluyor, kimi zamansa piyasada alelade satılan bitkisel kapsüller ya da doğrudan bitki çayları oluyor. Halbuki antioksidanlar hastalıkların iyileştirilmesinden ziyade “genel sağlığın iyileştirilmesi” ve “hastalıklardan KORUNMA” gibi amaçlarla kullanılması gereken “sihirli” moleküller!
Antioksidanlarla yapılan bilimsel çalışmalarda, bu moleküllerin kalp-damar hastalıklarından, nörodejeneratif (Alzheimer, Parkinson, ALS, MS gibi) hastalıklardan, kanserden, obeziteden, diyabetten, yaşlanmanın getirdiği olumsuz etkilerden olabildiğince KORUDUĞU, bir çok hastalığa yakalanma riskini yüksek oranda azalttığı sürekli olarak vurgulanmaktadır.
Yapılan bu çalışmaların tümünde dikkat edilmesi gereken en önemli nokta; hangi antioksidanın, hangi dozda, ne kadar süreyle tüketildiğinde söz konusu hastalık riskinden hangi oranda koruduğu konusudur!
Örneğin, kanımızdaki C vitamini oranı, normal beslenmemize bağlı olarak ortalama 38 mikromolar düzeyinde olsun. Yapılan bir bilimsel çalışma ise C vitamininin kanımızda 45-60 mikromolar düzeyinde olmasının kalp damar hastalıklarından koruyucu özelliğinin olabileceğini ortaya koysun. Bu sonuç kesinlikle “C vitamininin kalp damar hastalıklarından koruduğu” anlamını taşımaz! Bu çalışmadan, C vitamini kalp damar hastalıklarından koruyor vs. gibi sonuçlar çıkartamazsınız!
Çıkartacağınız sonuç açık olarak şudur: Kanınızdaki C vitaminini SÜREKLİ OLARAK 45-60 mikromolar düzeyinde tutabilirseniz, ancak o zaman C vitamini sizi kalp damar hastalıklarından korur! Yoksa gün aşırı, arada bir, hasta oldukça vs. gibi durumlarda C vitaminini o amaçla kullanmanızın hiç bir anlamı yoktur! Sürekli olarak kanınızdaki C vitaminini konsantrasyonunu yüksek tutabilmeniz için diyetinizi durumunuza göre değiştirmeniz gerekir ya da eğer sadece C vitamini takviyesi almak isterseniz, C vitaminlerinin yavaş salınımlı, gün içerisinde kan düzeyinizi bilimsel çalışmalara konu olacak düzeyde tutabilen yenilikçi ve bilimsel yaklaşımlarla üretilmiş formlarını tüketmeniz gerekir.
Sonuç olarak, antioksidanlarla sağlıklı bir yaşam kazanmak istiyorsak, tükettiğimiz antioksidanların biyoyararlanımlarını (biyoemilim %’si, kanda ve dokularda yıkımlanmadan kalma süresi) bilgi çağının bir gereği olarak daha çok bilmemiz gerekiyor!
Yazan: Can Kayacılar (NanoYaşam)
Görsel Kaynağı: Annals
Yorum yazabilmek için oturum açmalısınız.