Beyni Uyararak İnanç ve Milliyetçilik Güdülerini Etkilemek Mümkün Mü?

University of York’da yürütülen yeni bir araştırma, insan beyni içine doğru manyetik enerji yönelterek ilk kez hem milliyetçi dürtülerin hem de Tanrıya olan inancın azalabileceğini açığa çıkardı.

University of  York’ta çalışmalarını yürüten psikolog Dr. Keise Izuma, beynin özel bölgelerini geçici olarak kapatabilen  Transkraniyal Manyetik Stimülasyon ya da kısaca TMS olarak bilinen bir tedavi şeklinin kullanıldığı çığır açıcı bu deneyi yürütmek için Los Angeles’da bulunan University of California’dan bir ekip ile iş birliği yaptı.

Çalışmayı yürüten araştırmacılar, çalışmaları için beynin yüzey alanına yakın bir yerde bulunan ve  problemleri saptamak, saptanan problemlere cevap üretmek gibi görevlerle ilişkilendirilen alın iç bölgesinin üstünde yer alan arka/geri medyal frontal korteks alanını hedeflediler. Bu alan, çalışmanın temelini oluşturuyor.

Araştırmada, katılımcıların yarısına beyin aktivitelerine etki etmeyen düşük düzeyli ‘’hile’’(low-level sham) yöntemi uygulandı. Diğer katılımcılara ise, hedeflenen beyin bölgesindeki aktivitenin azaltılması amacıyla yeter miktarda enerji verildi. Uygulamadan sonra, katılımcıların tamamından  ölüm üzerine düşünmeleri istendi ve akabininde katılımcılara dinsel inançları ve göçmenler hakkındaki hislerine dair sorular yöneltildi.

Social Cognitive and Affective Neuroscience dergisinde yayımlanan bulgulara göre, hedeflenmiş beyin bölgesi geçici olarak kapatılan insanların, ‘’Tanrı, Melekler ve Cennet’’ konularına olan  inançlarına dair  %38’lik bir azalma meydana geldiği rapor edildi. Aynı zamanda bu insanların, kendi ülkelerini eleştiren bir göçmene karşı olan hislerinde % 25.8’lik pozitif bir artış olduğu belirlendi.

Çalışmanın yürütüldüğü üniversitenin psikoloji bölümünden Dr. Izuma araştırma ile ilgili olarak: ‘’İnsanlar problemler ile yüzleştirildiklerinde, çoğu kez dikkatlerini ideolojilere verirler. Bizler, bir engelin üstesinden gelmek için vücudun nasıl haraket ettirileceğine karar vermek gibi somut problemleri çözme ile bağlantılı olan bir beyin bölgesinin, aynı zamanda ideoloji ile alakalı soyut problemleri çözme hususunda işlerlik kazanıp kazanamayacağını keşfetmek istedik.’’ diyor.

Ayrıca, beynimizin ideolojiye temel oluşturan etkisinin, çalışmayı yürüten ekibin din ve milliyetçilik gibi konulara odaklanmasına öncülük ettiğini belirtmekte fayda var.

Çalışma ile ilgili olarak, Dr. Izuma:

‘’ Önceki araştırmalar, insanların ölümle yüzleştiklerinde huzura kavuşmak için dikkatlerini dine verdiklerine dair bulgular gösterdiğinden, bizler insanlara ölümü hatırlatmaya karar verdik. Umduğumuz gibi, deneysel olarak beynin arka frontal korteks bölgesinin aktivitesini azalttığımızda, insanların, kendilerine ölümün hatırlatılmış olmasına rağmen, iç rahatlatıcı dini fikirlere daha az yatkın oldukları davranış biçimini  geliştirdiklerini gözlemledik.’’

Araştırmacılar, katılımcılardan milliyetçilik ve inanç konuları ekseninde hem negatif hem de pozitif duygusal hallerini yanıtlamalarını istediler. Yanıtlardan yola çıkılarak, belirli bir biçimde şeytan, kötü ruh, cehennem ek olarak  Tanrı, melekler ve cennet gibi değerler inanış açısından oranlandı. Bu arada bütün potansiyel katılımcılar, deneyden önce dini bir inanca sahip olup olmadıklarının belirlenmesi ve netleştirilmesi adına gözlemlendi. Deneyin inanç kısmı ile ilgili verileri, bu doğrultuda toplanır.

Milliyetçilik ideolojisine gelince, katılımcılar görünürde, henüz göç etmiş göçmenler tarafından yazılan iki yazı örneği okudular. Bu yazı örneklerinden biri Amerika Birleşik Devletleri’ne dair övgü dolu ifadeler barındıran bir formatta iken, diğeri oldukça eleştirel bir örnekti. Okunan yazı örneklerine katılımcılar tarafından getirilen yorumlar deneyin öncesi ve sonrasında analiz edildi.

Dr. Izuma’nın belirttiğine göre :

‘’Bizler, bir insanın kendi toplumunun değerlerine yönelik, yabancı olarak değerlendirdiği birinden bir eleştiri duymasının, ideolojik bir tehdit olarak algılandığını düşünüyoruz. Bu tip tehditlere tepki vermenin bir yolu, kişinin içinde bulunduğu topluma ait olan değerlere sıkı sıkıya tutunması, değerlere olan hassasiyetini arttırması ve bu şekilde eleştiriye yönelik daha negatif bir tutum sergilemesidir. Bu nedenle, çalışmalarımızda beynin tehditleri belirleme ve cevaplama konularına yardım eden inanç ile ilgili kısmının aktivitesini aksattığımızda; insanların yabancı olarak değerlendirdikleri eleştirmenlere ve onların fikirlerine karşı daha az negatif ve daha az ideolojik bir tutum sergilediklerini gördük.’’

University of California’dan makalenin başyazarı Dr. Colin Holbrook şunları ekliyor :

‘’ Araştırmanın bulguları oldukça çarpıcı, ve beyin mekanizmalarının ideolojik tepkilerin üretilmesinden de sorumlu olan, nispeten basit etki-tepki mekanizmaları ekseninde evrimleştiği görüşünü doğrular nitelikte. Fakat, dini inançlar ve etnomerkezci* tutumların bu araştırmada neden ve nasıl azaldığının kesin olarak anlaşılması için yeni araştırmalar gerekiyor.’’

Araştırmacıların belirttiğine göre; yolumuzun üzerinde karşımıza çıkan devrilmiş bir ağacı aşmaya çalışırken inanç ile teselli buluyor olsak da ya da göç ile ilgili sorunlara çözüm üretsek de beynimiz aynı temel zihinsel işleyişi kullanıyor.

 

Dipnot:

Etnomerkezcilik: Bir etnisite kültürünün bir nevi dünyanın merkezine yerleştirilmesidir. Başka bir değişle, bir etniğin diğeri ya da diğerlerinden üstün olduğunu savlayan düşünce sistemidir.

 


Makale Referansı: BilimfiliSoc Cogn Affect Neurosci (2015) doi: 10.1093/scan/nsv107

İnce Film Cihaz, Kan Akışı Ölçümlerinde Yeni Bir Yöntem Vaadediyor!

Çin ve Amerika’dan bilim insanları, geliştirdikleri deri üzerine yapışan ince film cihaz ile kan akışının ölçülebileceğini duyurdular. Science Advances dergisinde yayımlanan çalışmada bilim insanları, geliştirdikleri cihazı tanıttılar.

ince-film-cihaz-kan-akisi-olcumlerinde-yeni-bir-yontem-vaadediyor-1

Kan akışı ile ilgili sorun yaşayan insanların, sıkılıkla kan akış değerleri ölçülmesi gerektiğinden sıklıkla kliniklere gitmek zorundalar. Ayrıca kliniklerde kullanılan cihazlar oldukça kaba ve ölçüm işlemlerini gerçekleştirmeleri için süreye ihtiyaç duyuyorlar. Dolayısıyla bu cihazlarla, vücut normal şekilde davranırken yani günlük hayat içerisinde vücut normal işlerini yerine getirirken ölçüm yapma yetersizliği mevcut. Bu sebeple araştırmacılar, invazif olmayan epidural cihazı geliştirdiler. Van der Waals kuvvetleri sayesinde deriye takılabilen bu cihaz sayesinde, hasta günlük aktivitelerini yerine getirirken ölçümler yapılabilmesi mümkün hale gelebilir.

Geliştirilen cihaz şu anda enerji ihtiyacı ve verilerin aktarılabilmesi için bir bağlantıya ihtiyaç duyuyor. Bu sebeple henüz hastanın hareket halinde bu cihazı kullanması pek mümkün görünmüyor. Fakat araştırmacılar yakın gelecekte bu bağlantıdan kurtulmak konusunda da umutlular.

ince-film-cihaz-kan-akisi-olcumlerinde-yeni-bir-yontem-vaadediyor

Geliştirilen cihaz, krom, bakır ve ince silikon katmandan oluşuyor. Cihaz, hissedilemeyecek dereceki sıcaklık değişimlerini (0,01 derece santigrat) algılayarak çalışıyor. Araştırmacılar geliştirdikleri cihazın gönüllüler üzerinde testlerini de gerçekleştirdiler. Araştırmacıların gerçekleştirdiği testlerin sonuçlarına göre; geleneksel metodlar ile yapılan ölçümler ve yeni cihaz ile yapılan ölçümlerin sonuçları neredeyse özdeş.

Eğer cihaz daha küçük hale getirilip bağlantı ihtiyacı ortadan kaldırılırsa, diyabetli insanları arterleri sertleştirerek uyarabilir. Ayrıca, kan akışını etkileyen hastalıklara sahip insanlar için anlık doktor-hasta bilgi alışverişinin sağlanmasını mümkün kılabilir. Hatta araştırmacılara göre; ilerde bu cihaz geliştirilip organlara eklenecek hale getirilerek, cihazın daha verimli ölçümler yapması mümkün olabilir.

 


İlgili makale: Bilimfili, R. C. Webb et al. Epidermal devices for noninvasive, precise, and continuous mapping of macrovascular and microvascular blood flow, Science Advances (2015). DOI: 10.1126/sciadv.1500701

Beyin cinsiyeti değiştirilebilir mi?

İlk kez, Amerikalı bilimciler tarafından yeni doğan sıçanların beyin cinsiyetleri değiştirildi ve dişi kemirgenlerin davranışsal boyutta tamamen erkekleşmeleri sağlandı. Araştırmacılar nörolojik (sinirsel) cinsiyetin daha önce sanılandan çok daha esnek bir olgu olduğunu savunuyorlar.

Beyinde cinsiyetin nasıl belirlendiğini ve mekanizmasını ortaya çıkaran buna benzer bir çalışma daha önce yapılmamıştı. İnsanlar dahil bir çok hayvanın beyni prenatal (doğum öncesi) gelişim sırasında bir cinse meyilli olarak ve onun özelliklerini yansıtacak şekilde gelişir. Geleneksel olarak ise doğduktan sonra bir kaç gün içindebeynin cinsiyetinin yerleştiği bir mit olarak söylenir. Ancak Nature Neuroscience’da yayımlanan bu yeni araştırma durumun hiç de varsayımlar gibi olmadığını gösteriyor.

Deney için, 10 günlük dişi sıçanlara estradiol gibi davranan bir kimyasal enjekte edildi. Estradiol erkek sıçanların gelişimi sırasında artış gösteren ve menopoza bağlı rahatsızlıkların tedavisinde kullanılan bir steroid türüdür. Estradiol, özellikle erkekleşmeyi uyaran bazı genleri  susturmaya (genlerin çalışmaması veya protein sentezleyememesi) yarayan bir enzim olan DNA metiltransferaz (Dnmt) enzimini bloke eder. Böylelikle bu genler ‘susturulmamış’ olacağından maskulinizasyon (erilleme veya erkekleşme) sürecini uyararak devam ettirir. Bu durum cinsel olarak farklılaşma süreci bitmiş olsa bile devam edebilir.

Fiziksel olarak dişi olan hayvanlar üreme davranışı içindeyken erkek gibi hareket ediyorlar. Sadece davranışları da değil, aynı zamanda beyinleri de yapısal olarak bir transformasyon geçirdi.

Devam deneyi niteliğinde araştırma ekibi, dişi sıçanlarda Dnmt genini sildi ve beyinlerinin aynı şekilde erkekleştiği gözlemlendi. Beyindeki beyin farklılıklarının oluşma sürecini araştıran ilk deneyler olarak literatüre geçen çalışmada, Dnmt‘ye maruz kalan hayvanların beyinlerinin dişileşeceği net bir şekilde ortaya koyuldu.

Seksüel farklılıklar bir kez oluştuğu zaman bir daha değişmeyeceği düşünülüyordu ancak bu araştırma ile beyindeki cinsiyet farklılıkları ve davranıştaki farklar epigenetik olarak kontrol edilebiliyor. Yani cinsiyet farklarımız motomot bir DNA dizilimine bağlı değil ve aynı zamanda gelişim sırasında da programlanabiliyor.

 


Referans : Bilimfili,  University of Maryland
Sciencealert.com, Brain ‘gender’ is more fluid than originally thought, research reveals, www.sciencealert.com/brain-gender-is-more-fluid-than-originally-thought-research-reveals

Erkek ve Kadın Hipokampusu Ne Kadar Farklı?

Rosalind Franklin University of Medicine and Science’da yapılan bir çalışma ile, geniş bir kitle tarafından kabul gören ‘beynin yeni hatıralar oluşturan ve duyguları hislerle ilişkilendiren bölgesi hipokampusun dişilerde erkeklerden daha büyük olduğu’ savını çürütüldü.

 Üniversiteye ait Tıp Fakültesinde Sinirbilimi dalında Yardımcı Doçent olarak görev yapan Lise Eliot önderliğindeki analiz ekibi, MR üzerinden hacimlerin karşılaştırıldığı bir meta-analiz yürüttü ve erkek / dişi hipokampusları arasında gözle görülür bir fark olmadığı sonucuna vardı.

Erkek ve dişi arasındaki stereotipik farklılıkları açıklamaya çalışırken, araştırmacılar için cinsiyete göre beyinde farklılık gözlemlemek kaçınılmaz bir sonuçtur. Dr. Eliot’a göre bu incelemelerde küçük örnek gruplarına dayanılmasına rağmen sonuçlar çok genelleniyor ve popüler olarak da bu çalışmalara sükse yaptırılıyor. Ancak çoklu veri setleri ve veri havuzları incelendiğinde, hem erkek hem de kadınlardan oluşan büyük örnek gruplarının verilerini bir araya getirdiğinde; bu iddialar çoğunlukla çöküyor veya çok önemsiz (küçük) farklar olarak kalıyor.

Hipokampi (tekil. hipokampus) beynin iki lobundada serebral korteksin altında konuçlanmıştır. Neuroimage’da yayımlanan çalışmanın bulguları “dişilerin oransız şekilde daha büyük hipokampusları olduğu için daha duygusal olarak dışa-vurumcu, insanlar-arası ilişkilerde daha güçlü ve daha iyi işitsel hafıza sahibi oldukları” iddiasını ciddi anlamda zora soktu.

Birçok insan ‘erkek beyni’ ve ‘dişi beyni’ diye bir ayrım olduğuna inanmaktadır. Ancak popülarize çalışmaların ötesine, tüm verilerin toplamına baktığımız zaman bu farklılıkların hiç de bu yargılara varacak kadar büyük olmadığı ile karşı karşıya kalırız.

Dr. Eliot’un notlarına göre, başka araştırmacıların yürüttüğü meta-analizlerde de beyindeki diğer cinsiyet farklılıklarının yanlışlandığı biliniyor. Örneğin corpus callosum boyutları arasında inanılanın aksine hiç bir fark bulunmamıştır. Bu bölge beynin en büyük beyaz madde yapısı olup iki ayrı -sağ ve sol- serebral yarı küreyi birbirine bağlayarak iletişim kurmalarını sağlayan bölgedir. Ne kadınlar ne de erkekler dil ve dilin işlenmesi noktasında birbirlerinden herhangi bir farklılık göstermemektedir.

 


Kaynak :

  • Bilimfili,
  • Anh Tan, Wenli Ma, Amit Vira, Dhruv Marwha, Lise Eliot. The human hippocampus is not sexually-dimorphic: Meta-analysis of structural MRI volumes. NeuroImage, 2016; 124: 350 DOI:10.1016/j.neuroimage.2015.08.050

İnsan Bedeninin Parçacık Fiziği

Her birimiz temel parçacıklardan oluşmuş durumdayız. Dahası, biz de parçacık üretiyoruz ve sürekli olarak parçacık bombardımanı altında yaşıyoruz.

14 milyar yıl önce evrenimiz sıcak ve yoğun bir noktacıktan hızla genişlemeye başladı. Varolan tüm madde ile antimadde birbirini yok ederek, geriye enerjiden başka birşey bırakmamalıydı. Ama az bir miktar madde yok olmamayı başardı.

Sonuç olarak parçacıklarla dolu bir dünyadayız ve bu parçacıkların kütleleri de yükleri de insan yaşamını olanaklı kılıyor. Gelin şimdi bizi yaşatan bu parçacıkların fiziğine yakından bakalım.

Yapıldığımız Parçacıklar

Bedenimizin yaklaşık %99’u hidrojen, karbon, azot ve oksijen atomlarından oluşur. Bunların yanı sıra, yaşam için gereken diğer bazı elementlerden de daha az miktarlarda içeririz.

Beden hücrelerimizin çoğu 7 ila 15 yıl içerisinde yenileniyor olsa da, bu hücreleri oluşturan parçacıkların çoğu aslında milyarlarca yıldan beri varlıklarını sürdürmektedir. Vücudumuzdaki hidrojen atomları Büyük Patlamasırasında üretilmiştir; karbon, azot ve oksijen atomları ise yanan yıldızlarda. Çok ağır elementlerin atomları da patlayan yıldızlarda doğmuştur.

Bir atomun büyüklüğünü belirleyen, elektronlarının ortalama konumudur. Atom çekirdeği ise atomdan yaklaşık 100.000 kat daha küçüktür. Çekirdek bir fıstık boyutlarında olsaydı, atom neredeyse beyzbol stadyumu kadar olurdu. Vücudumuzu meydana getiren tüm atomlardaki boş alanları çıkarsak, kaplayacağımız hacim bir toz tanesi kadar olurdu. O durumda tüm insanları bir küp şeker hacmine sığdırmak mümkün olurdu.

Tahmin edebileceğiniz gibi, boşlukları bir kenara bırakırsak bu parçacıklar kütlemizin küçük bir kısmını oluşturur. Atom çekirdeğindeki protonlar ve nötronların her biri üçer tane kuarktan oluşur. Kuarkların kütleleri, bu parçacıkların Higgs alanı ile etkileşiminden ileri gelir ve proton ya da nötronun kütlesinin küçük bir yüzdesinden sorumludur. Kuarkları birarada tutan güçlü çekirdeksel kuvveti taşıyan gluonlar ise bütünüyle kütlesizdir.

Peki eğer kütlemiz bu parçacıkların hiçbirinin kütlesi ile açıklanamıyorsa, nasıl açıklayacağız? Enerji. Bilimcilere göre vücut kütlemizin neredeyse tamamı kuarkların kinetik enerjisi ve gluonların bağlanma enerjisinden geliyor.

Yaptığımız Parçacıklar

Bedenimiz küçük ölçekli bir radyoaktif parçacık madenidir. Kendi vücudumuzdan kaynaklanan doğal radyoaktivite nedeniyle yıllık hemen hemen 40 milirem doza maruz kalırız. Bu miktar, göğüs röntgeni çektirildiğinde maruz kalınanla eşittir. Radyasyon doz düzeyimiz, bizim kadar radyoaktif olan sevgilimizle uyuduğumuz her 8 saat içinbir-iki milirem daha artar.

Radyasyon yayımlıyor olma nedenlerimiz arasında yediğimiz besinler, içtiğimiz içecekler ve hatta Potasyum-40 veKarbon-14 gibi radyonüklitler içeren soluduğumuz bu hava bulunuyor. Bunlar moleküllerimize sızarak, bozundukları zaman bedenimizde radyasyon yayımlanmasına yol açarlar.

Potasyum-40 bozunurken bir pozitron (elektronun antimadde eşi, yani anti-parçacığı) salar. Dolayısıyla küçük bir miktar antimadde de içeririz. Ortalama bir insan günde 4000’den fazla pozitron üretir. Ama çok geçmeden bu pozitronlar elektronlar ile karşılaşıp birbirlerini yok ederek gama ışınımına dönüşür.

Karşılaştığımız Parçacıklar

Kendi vücudumuzda doğan radyasyon, her gün temas halinde olduğumuz doğal (ve zararsız) radyasyonun sadece bir bölümüdür. Ortalama bir Amerikalı her yıl 620 milirem civarında bir radyasyon dozu almaktadır. Yediğimiz yiyecekler, yaşadığımız ev, yürüdüğümüz yollardaki taş-toprak, düşük düzeylerde de olsa bizi radyasyona maruz bırakır. Sadece bir Brezilya fıstığı yemek ya da dişçiye gitmek bu dozu birkaç milirem daha arttırabilir. Sigara içmek ise 16.000 milirem kadar yükseltebilir.

Uzaydan gelen yüksek enerjili radyasyon, yani kozmik ışınlar sürekli olarak atmosfere giriş yapar. Orada başka çekirdeklerle çarpışarak mezon üretirler; onların da çoğu bozunarak müon ve nötrino gibi parçacıklar üretir. Bunların tümü Dünya yüzeyine ulaşarak, içinizden geçerler. Bu da yıllık radyasyon dozajınıza 27 milirem gibi bir katkı yapar. Bu kozmik parçacıklar kimi zaman genetiğimizi bozarak mutasyonlara neden olabilir. Böylece evrimsel değişimde rol alabilirler.

Bizi foton bombardımanına tutarak çevremizdeki dünyayı biçimlendiren güneşimiz ayrıca nötrinolar da salar. Nötrinolar bedenimizin sürekli ziyaretçileridir. Her saniye neredeyse 100 trilyon nötrino içimizden geçer. Güneşin yanı sıra, başka yıldızlardaki nükleer tepkimelerden ve kendi gezegenimizden kaynaklanan nötrinolar da vardır.

Nötrinoların çoğu erken evrenin ilk birkaç saniyesinden beri hayattadır; yani bizi oluşturan atomlardan daha yaşlıdırlar. Ancak o denli zayıf etkileşirler ki, ziyaretlerine ilişkin hiçbir iz bırakmadan vücudumuzdan geçip giderler.

Bunlardan başka sürekli olarak bizi yıkayan karanlık madde parçacıkları da vardır. Karanlık madde ışık yayımlamaz, yansıtmaz ve soğurmaz. O nedenle de algılanması çok güçtür. Yine de bilimciler evrenimizin %80’inin bu madde türü tarafından meydana geldiğini düşünüyor.

Evrene yayılan karanlık maddenin yoğunluğuna bakan bilimcilerin hesabına göre, her bir saniyede bu parçacıklardan yüz milyonlarcası içimizden geçiyor olsa gerek. Tabi vücut atomlarımızla da çarpışıyorlardır ama karanlık madde normal madde ile pek güçlü etkileşmediğinden bedenimiz üzerinde dikkate değer etki yapmaz.

Gördüğünüz gibi parçacık fiziğinin yaşantımız üzerindeki etkisi sadece laboratuvar deneylerinden ya da uzay araştırmalarından ibaret değil; biz onun sayesinde hayattayız.

 


Kaynak: Bilimfili, Symmetry Magazine, “The particle physics of you”
< http://www.symmetrymagazine.org/article/the-particle-physics-of-you >

Mikrofotoğraflar bitkilerin harika ve bilinmeyen dünyasını açığa çıkarıyor

Bitkiler, gündelik hayatımızın vazgeçilmez bir parçası ve etrafımızdaki dünya için hayati derecede önemli. Bizlere gıda, ilaç ve gereğinden fazla birçok ürün için hammadde sağlamalarına rağmen çok az insan Dünya’nın yeşilliğini incelemek için zaman harcıyor.

Şansımıza, fotoğrafçı Rob Kesseler; tohum morfologu (şekil bilimcisi) Wolfgang Stuppy ve polen bilimci Dr. Madeline Harley ile normalde uzaktan hayranlık duyduğumuz bitki örtüsüne yakından bir bakış sağlamak adına bir araya geldi. Bu disiplinlerarası takım, hep beraber doğanın çıplak gözle görülmeyen mikro dünyasını keşfetmek için yola çıktı.

Kesseler; doğa ananın bereketli çeşitliliğini meyvelerde, polenlerde ve tohumlardamikrofotoğraf tekniğini kullanarak ortaya çıkardı. Stuppy ve Dr. Harley daha sonra”Pollen Seeds Fruit (Polen Tohum Meyve)” adlı 2016 takviminin altına açıklamalar eklediler. Bu açıklayıcı yazılar ve Kesseler’in karmaşık fotoğrafları sayesinde gözlemleyiciler, takvimdeki günlere çek atarken etraflarındaki doğa ile kolayca bağlantı kurabilecekler.

Neden Sevimli Hayvanları Mıncıklamak İstiyoruz?

Neden Sevimli Hayvanları Mıncıklamak İstiyoruz?

Kedi yetiştiriciliği yapan Lynn Figueroa’nın evinde, başka hayvanlarla birlikte vaşak yavruları da satılmadan önce insanlara alıştırılıyor. Bu yavru altı haftalık.

Şirin bir hayvan ya da bebek görünce mıncıklamak, dişlerinizi sıkarak sarılmak mı istiyorsunuz? Yalnız değilsiniz.

İlk önce bir sorununuz olduğunu kabul etmeniz gerekiyor. Ama tatlı bir sorun…

“Şirin bir şeyi neden sıkıştırma ve mıncıklama ihtiyacı duyuyoruz?” diye soruyor National Geographic’ten Emily Tye. “Evrimsel açıdan bakıldığında tehlikeli duruyor.”

Emily haklı olabilir –ama kesinlikle bu durumdaki tek kişi değil.

Yale Üniversitesi psikologlarından Oriana Aragon ve ekibi, Psychological Science’da 2015 başında yayımlanan bir araştırmada güzel bebek fotoğraflarına fazlasıyla pozitif reaksiyon gösteren kişilerin, bebeklerin yanaklarını çimdiklemeyi istemek gibi “güçlü hırpalayıcı ifadeler de sergilediklerini” ortaya koyuyor.

Çimdikleme demişken, araştırmanın daha sonraki döneminde yapılan bir deney, sevimli hayvan yavrusu fotoğrafına bakan katılımcıların yaşlı hayvan görüntülerine bakanlara kıyasla daha fazla baloncuklu naylon patlattığını da gösteriyor.

Yani fotoğraflara bakarken kendilerine bir şey sıkma olanağı verilirse bunu kullanıyorlar. Ama Aragon bu davranışın, canlılara gerçek bir zarar verme niyeti taşımadığının altını çiziyor.


Washington’da bir yavru köpek umut dolu gözlerle bakıyor. Araştırmalar, insanların yavru hayvan sevme nedeninin büyük göz gibi bebeklere benzer özelliklerinden kaynaklandığını ortaya koyuyor. [Fotoğraf: Karine Aigner, National Geographic Creative]


İyi, Kötü ve Sevimli

Sevimli hayvanları sıkma veya ısırma içgüdümüz nasıl açıklanabilir?

Bazı kişilerde, güçlü duygunun ardından “karşıt duygu olarak tanımlanabilecek bir ifade biçimi geliyor,” diye açıklıyor Aragon.

“Yani sevinç gözyaşları, sinirli gülüş ya da dayanılmaz derecede sevimli bulduğunuz bir şeyi sıkma durumları yaşanabiliyor.” Ve hatta bu sıkıp hırpalamak istediğiniz şey normalde sarılıp korumak isteyeceğiniz bir hayvan bile olabiliyor.

Bu ikincil reaksiyon, ilk hissedilen fazla güçlü duyguyu “karıştırıp” etkisini azaltıyor ve böylece kişinin dengesini bulmasını sağlıyor olabilir.

Araştırma, art arda gelen pozitif ve negatif reaksiyon gösteren kişilerde duygusal dengeye yeniden kavuşma sürecinin çok daha hızlı olduğunu gösteriyor.

Ve eğer sevimli bir şeyin bakıcılığını yapıyorsanız bu durum önemli.

“Çünkü kişinin duygu yoğunluğunu kontrol altına almasına neden oluyor muhtemelen. Bu ifade biçimleri, hayvan veya çocuk bakan kişinin onlara gereğine uygun olarak davranmasını sağlıyor,” diyor Aragon.

Kaynak: National Geographic

Dünya’nın En Zeki Çocukları Nerede?

“ Zeki ” kelimesinin bilimsel karşılığını açıklamak oldukça güç. Bugünlerde, Intelligence Quotient, nam-ı diğer IQ’nun zekayı açıklamak için tek başına yeterli olmadığı yaygın bir düşünce diyebiliriz. Farklı IQ testleri çeşitli zihinsel süreçleri ölçmek için oldukça başarılı olmasına rağmen, günümüzün karmaşık dünyasında, IQ sayısı zekayı tam olarak ifade etmiyor gibi görünüyor.

Zeka için kullanılan bir başka ölçü birimi ise, General Intelligence, diğer adıyla “g faktörü”. İlk olarak 1904 yılında İngiliz psikolog Charles Spearman tarafından açıklanan g faktörü, bir konuda başarı gösteren çocukların diğer konularda da başarılı olabileceğini yani çocukların farklı testlerlerdeki başarıları arasında pozitif bir korelasyonolduğunu savunmaktadır.

Bugün birçok farklı uluslararası test, g faktörü ölçmek için çocukların okul performansı hakkında veriler topluyor. Bu testler, çoğunlukla,  matematik, fen bilimleri ve edebiyat sınavlarından oluşmakta. TIMSS ve PIRLS bu testler arasında en popüler olanlardan başlıca iki tanesi. Bu sınavlar, the US National Centre for Education Statisticstarafından 53 farklı eğitim sisteminde düzenleniyor.

Bir diğer popüler karşılaştırma sistemi olan PISA, 65 farklı ülkede, 15 yaşındaki çocukların okuma becerilerini, matematik ve matematiğe dayalı fen bilimleri yeteneklerini ölçüyor. Bu test, tüm Dünya için oldukça kabul edilebilir düzeyde. Testin yapıldığı ülkelerin ekonomileri, dünya ekonomisinin yüzde 80’inden de fazlasını oluşturmakta.

Sonuç olarak, IQ’nun sonuçlarının yetersiz görülmesinden dolayı boşalan tahtı yeni ölçüm değeri g faktörü kazanmış gibi görünüyor. Araştırmacılar artık, uluslararası karşılaştırmalarda g faktörü yoğun olarak kullanıyorlar. Peki, bu testlerin sonuçları nedir?; Dünya’daki en zekiler nerede?

2012 yılında yapılan son PISA testine göre, Şangay’daki öğrenciler listenin en üst sırasında yer alarak, matematik, okuma ve fen bilimleri alanlarında OECD istatistiklerine göre ortalamanın üstünde kaldılar. Testler ayrıca Singapur, Hong Kong, Japonya, Kore ve Finlandiya’da da üstün zekalı çocukların bulunduğunu gösteriyor.

Ancak, 2011 yılında yapılan TIMSS ve PIRLS testleri bu sonuçlarla birleşirse liste biraz değişiyor ve en tepeye Singapur yerleşiyor. Singapur’u Hong Kong, Çin-Taipei ve Finlandiya izliyor.

Birkaç metodolojik problemden bahsetmek gerekirse; bireysel alanlarda yapılan test sonuçlarının kesinlik göstermediği söylenebilir. Diğer yandan, uzmanlar uluslararası test sonuçlarının farklılıklarını okullardaki kültürel değişikliklerin de etkileyeceğini söylüyorlar. Karşılaşılan sonuncu problem ise, hiçbir uluslararası sistem, okul çağındaki çocukların yüzde yüzünü kapsamıyor; çünkü ne yazık ki dünyadaki her çocuk okula gitmiyor.

Sonuç olarak, g faktörüne güvensek bile, eğitim sistemi dünyada çarpıcı değişimler gösteriyor. Örneğin,Finlandiya, öğrencileri temel alanlarda geliştirmeye odaklanmak yerine, bireysel konulardan tamamen kurtularak ilerlemeyi hedefliyor. Bu tarz stratejiler sıralamayı tamamen değiştirebilir. Kim bilir? Müfredatta yapılacak böyle bir değişiklik belki de önümüzdeki yıllarda Fin çocukları listenin en tepesine taşıyacak.


Kaynak: Bilimfili“Where in the world are the smartest school kids?” ScienceAlert Retrieved from http://www.sciencealert.com/where-in-the-world-are-the-smartest-schoolkids

Yaşamın Anlamına İlişkin Fikir Yürüten Makine

Bir insan ile bir makine arasında geçen şu konuşmaya bakalım:

İnsan: hayatın amacı nedir?
Makine: yüce bir iyiliğe hizmet etmek.
İnsan: yaşamanın amacı nedir?
Makine: sonsuza dek yaşamak.
İnsan: varoluşun amacı nedir?
Makine: dünyaya geldiğimizde neler olacağını anlamak.
İnsan: şu anda neredesin?
Makine: hiçliğin ortasındayım.
İnsan: ölümün amacı nedir?
Makine: bir hayata sahip olmak.
İnsan: zeki olmanın amacı nedir?
Makine: o amacın ne olduğunu anlamak.
İnsan: duyguların amacı nedir?
Makine: bilmiyorum.

Bunlar bir bilimkurgu filmden alınma gibi dursa da, öyle değil. Gerçekten de Google tarafından üretilen bir makine ile insan arasında geçen bir diyalog bu. Sinema filmini anımsatmasının da iyi bir nedeni var. Bu makine sohbet etmeyi, devasa bir film koleksiyonunu analiz ederek öğrenmiş.

Akıllı Sohbet

Geçtiğimiz haftalarda Arxiv sitesinde yayımlanan makalelerinde projeyi detaylı olarak sunan Google araştırmacıları Oriol Vinyals ve Quoc Le, bu sohbet robotunun diğerlerinden farklı olduğunu belirtiyor. İnsanlarla bir şekilde akla uygun konuşmalar yapabilen diğer sohbet robotları üretilirken, yazılım mühendislerinin yazdıkları kodlar ile makinenin belli sorulara belli şekilde yanıt vermesi sağlanır. Fakat bu robot, yapılmış sohbetleri inceleyerek kendi kendine yanıt vermeyi öğrenebiliyor. “Geleneksel bir sohbet motoru yapılandırmada kullanılan kurallar yerine, biz makine öğrenimi yaklaşımı uyguladık. Elle yazılmış kodları kural olarak vermek yerine, makinenin öğrenmesine izin verdik,” diyor Le.

Sistem insan beynindeki nöron ağlarına benzeyen yapay sinir ağlarına dayalı olarak çalışıyor. Sinir ağları eski bir düşünce olsa da, uzun yıllar boyunca yapay zeka araştırmacıları tarafından bir köşeye atılmıştı. Neyse ki son zamanlarda Google ve Facebook gibi şirketlerin bilgisayar gücünün sinir ağlarını çalıştırmak için gereken düzeye ulaşmasıyla birlikte değeri anlaşıldı. Bu Internet devlerinin yapay sinir ağlarından yararlandığı alanlar arasında sosyal medyaya postalanan fotoğraflardaki yüzlerin tanınması, nesne tanımlanması, Android telefonlarda yapılan konuşmalardaki sözcüklerin tanımlanması ve Internet üzerinden yapılan telefon konuşmalarının bir dilden diğerine çevrilmesi sayılabilir. Google son makalesinde, sohbet motorlarının insanlarla tıpkı insan gibi konuşmasının mümkün olabileceğini vurguluyor. Skymind adlı sinir ağı girişiminin kurucusu Chris Nicholson, “Bu gibi makalelerde her zaman en çarpıcı etkileşimler sunulur. Ama etkilendiğimi söyleyebilirim. Endüstri için önemli bir ilerlemeyi temsil ediyor,” şeklinde değerlendiriyor.

Yeniliklerin Geleceği

Google’ın sohbet robotu, Montreal Üniversitesi’nden Prof. Yoshua Bengio ve Facebook ile Microsoft araştırmacıları dahil olmak üzere, oldukça geniş bir yapay zeka topluluğu tarafından araştırma konusu yapılmış durumda. MetaMind adlı sinir ağları kuruluşunun yöneticisi Richard Socher, makalede söz edilen insan-makine sohbetlerinin o kadar da şaşırtıcı olmadığını belirterek, daha önce yapılan çalışmaları hatırlatıyor. Google araştırmacısı Vinyal da“Sinir ağlarının dil modellemede iyi oldukları zaten bilinen bir şeydi,” diyor.

Fakat önceki çalışmalar başka görevlerle ilgili olarak yapılmıştı; makine çevirileri gibi. Son yıllarda yoğun biçimde sinir ağları araştırmaları yapan Le, Vinyal ilk çalışmalarını kendisine getirdiğinde bunu bütünüyle beklenmedik bulduğunu söylüyor. Sinir ağlarının “sohbet” konusunda bu denli iyi olabileceğini düşünmüyormuş. “Tüm bu karmaşıklığı bir makine öğrenimi yaklaşımına uygulayabileceğimizi anlattığında çok şaşırmıştım,” diyor Le.

Le ile Vinyal’in kurduğu sistem bunun sadece bir örneği. Çalışmalarını, teknik destek aramalarının yanıtlanmasına yardımcı olacak biçimde geliştirmeyi umuyorlar. Sistemi eski film replikleri ile eğitmenin yanısıra, eski teknik destek arama kayıtlarını da vermişler ve tarayıcı sorunlarına ilişkin şöyle bir konuşma yapmışlar:

Makine: selam
İnsan: selam
Makine: kullanmakta olduğunuz işletim sistemini söyler misiniz lütfen?
İnsan: linux
Makine: peki bu sistem performansı, nasser, araçlar sorunu.
İnsan: nedir o?
Makine: makinede windows mu yüklü?
Makine: makinenizde linux yüklü.
Makine: windows xp mi yoksa windows 7 mi var?
İnsan: ben linux kullanıyorum.
Makine: makinenizin uzaktan kontrolünü yapayım ve sorun uygun şekilde sonuçlanacak mı bakalım.
İnsan: peki
Makine: lütfen bilgisayarlardan birinde terminali açıp be- low komutlarını çalıştırın.
Makine: sudo apt- get update

Tabi bu tip sistemler geliştirilirken o kadar başka şekillerde işleyebiliyorlar ki, durum teknik desteği aşıyor. “Kulağa çılgınca gelebilir ama günün birinde sohbet robotları, bir kaynağın ve çok sayıda dinleyicinin olduğu gazetecilik yerine, insanlara sabah haberlerini camdan cama dedikodu yayar gibi vermeye başlayabilir,” diyor Nicholson.

Korkunç Derecede İyi

Otomatik olarak toplantı zamanlaması yapan x.ai adlı asistan yazılımı girişiminin kurucusu Dennis R. Mortensen, insan sohbetlerini taklit yeteneğinden dolayı bunu biraz korkutucu bulduğunu söylüyor. Verilen örneklerin bir canlıyla yapılmış gibi geldiğini ekliyor. Bunu en çok da yaşamın anlamına ilişkin sohbeti okuduğunuzda hissediyorsunuz herhalde. Bu biraz da insanın içini acıtıyor. İnsan makineye “şu anda neredesin?” diye sorduğunda, “hiçliğin ortasındayım,” diye yanıt veriyor. Makinenin varolan verileri kullanarak kendi kendini eğittiği düşünülürse, bu yanıtı seçmesi gerçekten büyüleyici.

 


Kaynak: BilimfiliWired.com “Google Made a Chatbot That Debates the Meaning of Life”
http://www.wired.com/2015/06/google-made-chatbot-debates-meaning-life/

Yeni Yapay Deri “Basıncı ve Isıyı” Eş Zamanlı Olarak Algılayabiliyor

Yapay deri konusunda çalışmalar son hızıyla devam ederken, bu konuda yeni bir haber Güney Kore’den geldi: Güney Kore Ulsan Milli Bilim ve Teknoloji Enstitüsü ve Dong Üniversitesi ’nin ortak çalışması sonucu geliştirilen; insan derisi kadar yumuşak ve elastik yapay deri, hem basıncı hem ısıyı eş zamanlı olarak fark edebiliyor.

Basıncı ve Isıyı Eş Zamanlı Algılayabilen Yeni Yapay Deri

Science Advance adlı bilimsel dergide yayınlanan makalede, ekip bu derinin nasıl oluşturulduğunu, test sonuçlarını ve başka nelerin algılanabildiği açıklıyor. Bugüne kadar yapılan çalışmalarda geliştirilen deriler, eş zamanlı olarak ısıyı ve basıncı yüksek hassasiyetli hissedebilme yeteneğine sahip değildi.

Basıncı ve Isıyı Eş Zamanlı Algılayabilen Yeni Yapay Deri

Yeni geliştirilen deri, katmanlarıyla bir sandviçi anımsatıyor. En üstteki esnek yüzey, insan parmak izini taklit ediyor , hemen altındaysa grafin katmanları arasına yerleştirilmiş algılayıcılar mevcut. Kubbe şeklindeki algılayıcılar farklı miktarlarda basınca maruz kaldıklarında, farklı kademelerde sıkıştırıyorlar. Bu sıkıştırma, ( ısı ve sesin algılayıcılara gönderilmesindeki gibi ) küçük elektrik yüklerinin deri boyunca hareket etmelerini sağlıyor.

Basıncı ve Isıyı Eş Zamanlı Algılayabilen Yeni Yapay Deri

Algılanan basınç, ısı, ses miktarı arttıkça daha fazla elektrik yükü yollanıyor ve bu sayede “hissetme” derecesi de arttırılabiliyor. Sesi algılayabilmesi konusundaysa ekip için sürpriz olsa da testler iPhone mikrofonundan daha iyi ses topladığını gösterdi. Esnek deri, statik ve dinamik basıncı, titreşimi, ısıyı yüksek hassasiyetle algılayabiliyor ve ayırt edebiliyor.

Basıncı ve Isıyı Eş Zamanlı Algılayabilen Yeni Yapay Deri

Araştırmacılar, “ yapay derinin pratik olarak kullanılabilmesi için daha çok yol kat etmesi gerektiğini ” belirtiyorlar. Ayrıca “Derinin ilk aşamada robotik yüzeylerde, giyilebilen algılayıcılarda, tıbbi tanı cihazlarında uygulama alanları bulabileceğini ” ifade ediyorlar.

Bir sonraki aşamada hedef; deri ve robotlar arası ya da insanlar arası veri iletişimi sağlayabilmek. Geliştirilen bu ürün, protezler dışında farklı uygulama alanlarıyla birçok açıdan insanlığa yardımcı olabilecek görünüyor. Öte yandan, gelecekte insanlar robotlaşırken, robotların da insanlaştığı bir süreç bizleri bekliyor.

Kaynak: phys.org