Çoğu kaynak, HI virüsünün geçmişi hakkında tutarsız bir şekilde rapor veriyor.
En yaygın kabul gören doktrin, virüsün 20. yüzyılın ilk yarısında primatlardan insanlara bulaşmasını içerir. Bu varsayımın nedeni, bu hayvanlarda bulunan virüslere, özellikle de HIV ile enfekte olmuş insanlara benzer semptomlara neden olan SI virüsü (Simian İmmün Yetmezlik Virüsü) ile benzerliktir.
İlk HIV enfeksiyonu vakalarının Afrika’da meydana geldiğine inanılıyor; Oradan, hastalık Haiti’ye ve daha sonra ilk HIV vakalarının 1981’de tanımlandığı ABD’ye kadar takip edilebilir. Avrupa’da ilk enfeksiyonlar 1982’de rapor edildi. Geriye dönük olarak incelenen kan örneklerinde, Kongo’da 1959’da alınan kan örneklerinde HIV parçaları bulundu.
Luc Montagnier, ilk kez 1983 yılında HI virüsünü lenfadenopati semptomları olan bir hastadan izole etmeyi başardı; LAV virüsüne (lenfadenopati ile ilişkili virüs) adını verdi. Aynı virüs, halihazırda bilinen lenfotropik retrovirüslere benzerliğinden dolayı HTLV III (insan t hücre lenfotropik virüsü) adını veren Robert Gallo tarafından aylar sonra tekrar izole edildi. Patojenin ilk tanımı konusunda iki araştırmacı arasında, ancak Paris’teki ortak bir konferansla çözülebilecek bir tartışma çıktı.
HIV’e karşı ilk test seçenekleri 1985’te dolaşıma girdi; kandaki virüse özgü antikorların saptanmasına dayanıyorlardı. Bu, kan ürünlerini virüs kontaminasyonu açısından test etmeyi mümkün kıldı.
Virüsün T hücreleri ve makrofajların CD4 reseptörüne bağlanması aynı yıl gösterildi. 1986’da tip II HIV keşfedildi ve ilk yaşam uzatan ilaç olan AZT piyasaya sürüldü.
Çeşitli antivirallerle kombinasyon tedavisi 1996’dan beri AIDS tedavisinde standart olmuştur.
Robert Gallo
Epidemiyoloji
- 2002’de 42 milyon kişinin yaşadığı HI virüsünün keşfedilmesinden bu yana dünya çapında yaklaşık 60 milyon kişi enfekte oldu. Her yıl yaklaşık 1.8 milyon insana virüs bulaşmaktadır, bunların 160.000’i çocuktur. Almanya’da her yıl yaklaşık 2000 kişinin yeni HIV ile enfekte olduğu varsayılmaktadır.
- Afrika ve Güneydoğu Asya’nın büyük bir kısmı yüksek riskli bölgeler olarak kabul edilmektedir; bu bölgelerdeki bazı ülkelerde nüfusun% 30 ila% 50’si enfekte kabul edilir.
Mikrobiyoloji
