Ampulla of Vater
Tanım ve Anatomi
- Ampulla hepatopancreatica, ortak safra kanalının (ductus choledochus) ve pankreas kanalının (ductus pancreaticus) genişlemiş terminal segmentidir.
- Karaciğer ve pankreasın ekzokrin sindirim salgıları için ortak terminal segment olarak görev yapar.
- Ampulla, safra ve pankreas suyunun duodenuma akışını düzenleyen ve bağırsak içeriğinin geri akışını önleyen düz kas halkası olan Musculus sphincter Oddi ile çevrilidir.
Lokalizasyon
- Ampulla, bağırsak lümeninden görülebilen belirgin bir yapı olan papilla duodeni major (majör duodenal papilla) üzerinden duodenuma açılır.
- Papilla duodeni major, embriyolojik gelişim sırasında ön bağırsak ile orta bağırsak arasındaki geçişi işaretler.
Klinik Önemi
Tıkanma:
- Nedenler:
- Safra taşları: Ampulla veya ortak safra kanalında yerleşmiştir.
- Tümörler: Ampulla’yı tıkayan kötü huylu veya iyi huylu büyümeler.
- Striktürler: Yara izi veya iltihap nedeniyle daralma.
- Sonuçlar:
- Safra tıkanıklığı: Safra birikmesi nedeniyle sarılığa yol açar. –
- Pankreatit: Tıkanıklık pankreas suyunun dışarı akışını engeller, pankreas içinde enzim aktivasyonuna ve doku iltihabına neden olur.
- Kolanjit: Durgun safra nedeniyle safra kanallarının enfeksiyonu.
Tanısal ve Terapötik Erişim:
- Endoskopik Retrograd Kolanjiyopankreatografi (ERCP): Ampulladaki tıkanıklıkları (taş çıkarma veya stent yerleştirme gibi) görüntülemek ve tedavi etmek için kullanılır.
- Sfinkterotomi: Sfinkter kasını kesip tıkanıklığı gidermek için yapılan bir işlem.
- Görüntüleme: Ultrason, MRI veya BT tıkanıklığın nedenini belirlemeye yardımcı olabilir.
İlişkili Bozukluklar:
- Oddi Sfinkter Disfonksiyonu: Sfinkterin disfonksiyonel gevşemesi veya spazmı aralıklı safra veya pankreas kanalı tıkanıklığına yol açar.
- Ampuller Karsinom: Ampulla hepatopancreatica’dan kaynaklanan nadir bir kanser.
Keşif
Erken Anatomik Tanımlamalar
- Giovanni Battista Morgagni (1682–1771): Postmortem diseksiyonlar sırasında papilla duodeni major ve safra ve pankreas sistemleriyle ilişkisine dair ilk gözlemleri yaptı.
- Abraham Vater (1684–1751): Ampulla hepatopancreatica’nın ilk detaylı tanımı 1720’de yapıldı. Kendisinden sonra Ampulla of Vater olarak adlandırılan bu organın safra ve pankreas kanallarının duodenuma birleşme noktası olarak rolünü belirledi.
İşlevsel Anlayıştaki Gelişmeler
- 19. Yüzyıl – Claude Bernard (1813–1878): Safra ve pankreas salgılarının sindirimdeki fizyolojik önemini gösterdi. Ampullanın rolünü bu salgıların duodenuma düzenlenmesiyle ilişkilendirdi.
- 19. Yüzyıl – Oddi Sfinkteri (1887): Ruggero Oddi, ampullayı çevreleyen, safra ve pankreas suyunun akışını düzenleyen ve duodenal reflüyü önleyen kaslı sfinkteri tanımladı. Ampulla üzerinde işlevsel kontrol kavramını tanıttı.
Klinik Gelişmeler
20. Yüzyıl – Patolojinin Tanınması:
- 1900’lerin başı: Safra kesesi taşları ve tümörler ampuller tıkanıklığın yaygın nedenleri olarak tanımlandı.
- 1925: Ampuller tıkanıklık ile akut pankreatit arasında bağlantı kuruldu.
Endoskopik Retrograd Kolanjiyopankreatografi (ERCP) – 1968:
- McCune ve arkadaşları tarafından geliştirilen, ampuller ve safra tıkanıklıklarını görselleştirmek ve tedavi etmek için invaziv olmayan bir yöntem.
- Ampulla ile ilişkili bozuklukların tanı ve tedavisinde devrim yarattı.
Sfinkterotomi – 1970’ler:
- ERCP sırasında tıkanıklıkları gidermek için Oddi sfinkterini kesmek için kullanılan teknik.
Modern Gelişmeler
1990’lar–2000’ler – Gelişmiş Görüntüleme:
- Ampuller ve safra yolları patolojilerinin invaziv olmayan tanısı için MRI kolanjiyopankreatografi (MRCP) ve endoskopik ultrason (EUS) kullanımı.
- Ampuller tümörleri ve darlıkları hakkında daha iyi bir anlayış.
Ampuller Kanserinin Moleküler Çalışmaları:
- 20. yüzyılın sonu ve 21. yüzyılın başı: Ampuller karsinomu üzerine yapılan genomik çalışmalar, sınıflandırmanın iyileştirilmesine ve kişiselleştirilmiş tedavi yaklaşımlarına yol açtı.
Ortaya Çıkan Tedaviler (2000’ler–Günümüz):
- Ampuller rezeksiyon için minimal invaziv cerrahi tekniklerinin geliştirilmesi.
- Ampuller tıkanıklıklarının uzun vadeli yönetimi için stent teknolojilerindeki gelişmeler.
İleri Okuma
- Vater, A. (1720). Dissertatio anatomica de ductu chylifero cum bilifero universim communicante. Halle: Typis Orphanotrophei.
- Oddi, R. (1887). Di una speciale disposizione a sfintere allo sbocco del coledoco. Bollettino delle Scienze Mediche, 9, 593–602.
- Bernard, C. (1856). Leçons sur les propriétés physiologiques et les altérations pathologiques des liquides de l’organisme. Paris: Baillière.
- McCune, W. S., Shorb, P. E., & Moscovitz, H. (1968). Endoscopic Cannulation of the Ampulla of Vater: A Preliminary Report. Annals of Surgery, 167(5), 752–756.
- Cotton, P. B., & Williams, C. B. (1972). Cannulation of the Papilla of Vater via Endoscopy: A Preliminary Report. Gut, 13(11), 1014–1023.
- Cotton, P. B. (1980). Endoscopic Sphincterotomy and Gallstone Management. The American Journal of Surgery, 139(1), 106–112.
- Norton, I. D., & Petersen, B. T. (2002). The Role of Endoscopic Ultrasound in the Management of Ampullary Lesions. Gastrointestinal Endoscopy Clinics of North America, 12(4), 739–754.
- Matsubayashi, H., et al. (2011). Molecular Pathogenesis of Ampullary Cancer. International Journal of Cancer, 128(1), 142–151.
- Dumonceau, J. M., et al. (2012). European Society of Gastrointestinal Endoscopy (ESGE) Guideline: Endoscopic Papillectomy. Endoscopy, 44(6), 586–598.
- Fritz, S., et al. (2013). Clinicopathological and Molecular Subtypes of Ampullary Cancer: Significance for Personalized Treatment. BMC Cancer, 13, 1–9.
