Aşağıdaki anlatı, “hilum pulmonis”in (akciğer hilusu) öyküsünü bir “bulunuş”tan çok, yüzyıllara yayılan bir adlandırma, görselleştirme ve sistematikleştirme serüveni olarak izler: damarların ve bronşların akciğere girdiği o dar kapı, bilginin akışına da bir eşik oldu; her kuşak, kapının ardını biraz daha aydınlattı.

Kapının adı doğuyor: tohumdaki izden akciğerin eşiğine

“Hilum” sözcüğü, Latincede fasulyenin gövdeye bağlandığı “tohum izi”nden gelir; anatomiye geçtiğinde “bir organa damar ve sinirlerin girdiği-çıktığı kapı” anlamını kazandı. Ortaçağ ve Rönesans elyazmaları, akciğerin bu kapısını kimi zaman porta pulmonis, kimi zaman radix pulmonis diye andı; modern terminolojide ise “hilum pulmonis” yerleşti. Böylece botanikten ödünç alınan bir metafor, göğsün derinliklerinde iş gören anatomik bir kavrama dönüştü.

Kanın rotası yeniden çizilir: Hilusu anlamlı kılan kuramsal devrim

Antik yazarlardan devralınan şemada kan, kalpten akciğere ve geriye tam anlaşılmamış yollarla gidip geliyordu. 13. yüzyılda İbnü’n-Nefîs, kalp karıncıkları arasında “gizli gözenek” olmadığını, kanın sağ karıncıktan pulmoner artere, akciğerlerden pulmoner venlerle sol kalbe döndüğünü yazdı. Bu, akciğer kapısının yalnızca bir morfolojik çöküklük değil, dolaşımın zorunlu kavşağı olduğunu söyleyen ilk berrak şemaydı. 16. yüzyılda Vesalius, diseksiyonu norm hâline getirerek akciğer kökünün kaba mimarisini el yordamıyla değil, gözle görülür biçimde anlattı; trakeanın iki ana bronşa ayrılışı ve damarların köke katılışı artık kitaba girmişti. 17. yüzyılda Harvey’in dolaşım kuramı, ardından Malpighi’nin pulmoner kapiller betimi, hilusu fizyolojinin tam ortasına yerleştirdi: hilum, bronşların geçtiği kapı olmanın ötesinde, arter ile venin yeniden buluşmasının zorunlu eşiğiydi.

Görmenin tarihi: renklendirilen damarlar ve akciğer kökünün dokusu

Rönesans sonrası anatomi, yalnızca “nerede?” sorusunu değil, “nasıl görürüz?” sorusunu da sordu. 17–18. yüzyılda Frederik Ruysch, damar içi enjeksiyon teknikleriyle akciğer kökünde en ince damar dallanmalarını görünür kıldı; hilum, kaba bir üçgen çöküklükten damar ve bronş topografyasının haritasına dönüştü. Bu görsel devrim, 20. yüzyılın ortasında Cauldwell ve arkadaşlarının 150 kadavralık çalışmasıyla bronşiyal arterlerin varyasyonlarını standartlaştıran bir anatomiye evrildi; “akciğerin çift dolaşımı” (pulmoner ve bronşiyal) hilus çevresinde cerrahiye kılavuz olacak netlikte tarif edildi.

Dilin düzeni: Hilumun standartlaşması

20. yüzyılın sonundan itibaren uluslararası terminoloji girişimleri, “hilum pulmonis”i küresel tıp dilinde resmî kıldı. Eponimlerden kaçınan ve Latin kökleri koruyan modern sözlük, hilumu yalnız akciğerde değil, böbrek ve dalak gibi organlarda da aynı ilkeye bağladı: “Bir organın kapısı, damar ve sinirlerin geçiş noktasıdır.” Bu, eğitimde ve klinikte aynı kelimenin aynı yapıyı çağrıştırmasını sağladı.

Radyolojinin sahnesi: Kapının gölgeleri ve ışıkla okunan anatomi

Göğüs grafisinde hiler konturların esasen pulmoner arter ağacını yansıtması, “hilar nokta” gibi işaretlerin tanımlanması, ardından BT’de kısa eksen ölçümleri ve PET/BT’de metabolik etkinlik okumaları, hilusu görüntülemenin ortak diline dönüştü. Klinik pratikte hiler lenf nodları (istasyon 10–11) akciğer kanserinde N1 alanını oluşturur; yalnızca “boyut”a değil, dağılım ve biyolojiye bakan çağdaş yaklaşım, kapının ardındaki hastalıkları olgu bağlamında çözümler.

İğnenin gözü: EBUS ile hilusun içeriden okunması

21. yüzyıl başında konveks prob endobronşiyal ultrason (EBUS) ve gerçek zamanlı TBNA, hiler (10–11) ve komşu mediastinal istasyonlara trakeobronşiyal ağaç içinden ulaşmayı olanaklı kıldı. Mediastinoskopinin tekeline son veren bu teknik, tanısal doğruluk ve güvenlik profiliyle hiler patolojilerin minimal invaziv örneklemesini günlük pratiğe taşıdı. Bugün EBUS; PET/BT ve BT ile tümleyici biçimde çalışır, örnekleme stratejileri evrelemeyi rafine eder ve cerrahi–onkolojik kararları doğrudan etkiler. Son birkaç yılda robotik bronkoskopi ve konik ışın BT (CBCT)/dijital tomosentez eşleşmeleri, özellikle periferik lezyonlarda tanısal verimi artırırken; aynı seansta RAB + çizgisel EBUS sıralamasını test eden çok merkezli çalışmalar, hiler/mediastinal evrelemeyi lojistik ve verimlilik açısından yeniden düzenlemektedir. 2025’te uygulamaya giren TNM 9. baskı, IASLC düğüm haritasını temel alarak hiler istasyonların tanımlarını sürdürmekte; görüntüleme ve örnekleme algoritmalarını buna göre hizalamaktadır.

Sayıların ötesine geçen sayısal tıp: Hilusta yapay zekâ

Hilusu saran damarlar, bronşlar ve nodlar, bilgisayarlı tomografide intensite ve dokusal örüntülerle kendini belli eder; radyomik ve derin öğrenme çalışmaları, bu örüntülerden gizli biyolojiyi okumaya girişti. Güncel araştırmalar:

• Arter–ven ayrımı ve hiler damar haritalaması için derin ağlar, düşük çözünürlüklü BT’de bile dallanma zenginliğini artırıyor.
• Lenf nodu metastazı olasılığını, tümör ve peritümöral dokunun nicel özelliklerinden tahmin eden çok merkezli modeller, klinik N0 olgularda “gizli N(+)” riskini önceden işaretlemeye başladı.
• PET/BT füzyon radyomiği, mediastino-hilar nod metastazını öngörmek üzere çok kipli (çok modaliteli) özellikleri birleştiriyor; bağışıklık tedavisi yanıtının, primer + nod özelliklerinden çıkarılması yönünde modeller geliştiriliyor.
  Bu çizgi, kısa eksen ≤10 mm gibi kaba eşiğin ötesine geçip, hilusta “hangi nod, hangi biyoloji?” sorusuna görüntüden olasılık üretmeye çalışıyor.

Bıçak başında kapı: Hilusun cerrahi anatomisi yeniden yazılırken

Hiler anatominin V–A–B (ven–arter–bronş) düzeni, lobektomi ve sleeve rezeksiyonlarda güvenlik pusulası olmaya devam ediyor. Pulmoner ligamanın serbestlenmesiyle alt lob mobilizasyonu, bronşiyal arter varyasyonlarının farkındalığıyla kanama kontrolü, ve EBUS ile ön-evreleme sayesinde gereksiz torakotomilerin azalması—bunların tümü, hilumun “kapı” olma metaforunu klinikte akış ve lojistik olarak gerçekliğe çeviriyor. Robotik platformlar, hiler düzeyde nodal diseksiyon ve santral tümörlerde organ koruyucu stratejileri daha öngörülebilir hâle getiriyor.

Öykünün bugünü: Hilum, isimden öte bir yöntem

Hilum pulmonis’in hikâyesi, bir sözcüğün tohum izinden göğüs cerrahisinin en kritik düğümüne dönüşmesidir. Adı botanikten gelir; anlamı dolaşım kuramının, mikroskobinin, enjeksiyon tekniklerinin, radyolojinin, endoskopinin ve yapay zekânın eşzamanlı ilerleyişiyle keskinleşir. Bugün hilum, hâlâ aynı şeydir: bir kapı. Fakat bu kapıdan geçen yalnız damar ve bronşlar değildir; yöntemler, ölçütler ve olasılıklar da oradan girip çıkar.

• West JB (2008). Ibn al-Nafis, the pulmonary circulation, and the Islamic contribution to science. Respiration 76(3): 333–341.
• Akmal M, Zulkifle M, Rahman K (2010). Ibn Nafis — A forgotten genius in the discovery of blood circulation. J Ayub Med Coll Abbottabad 22(3): 130–135.
• Gómez M, Silvestri GA (2011). Endobronchial Ultrasound for the Diagnosis and Staging of Lung Cancer. Proc Am Thorac Soc 6(2): 180–186.
• Cauldwell EW, Siekert RG, Lininger RE, Anson BJ (2011, yeniden basım; 1948). The Bronchial Arteries: An Anatomic Study of 150 Human Cadavers. Surg Gynecol Obstet 86(4): 395–412.
• West JB (2013). Marcello Malpighi and the discovery of the pulmonary capillaries and alveoli. Am J Physiol Lung Cell Mol Physiol 304(5): L383–L390.
• Slutsky AS (2015). History of mechanical ventilation: From Vesalius to ventilator-induced lung injury. Intensive Care Med 41: 169–176.
• Webb WR, Müller NL, Naidich DP (2015). High-Resolution CT of the Lung. 5./6. baskı. Wolters Kluwer.
• Hage JJ (2016). Andreas Vesalius’ understanding of pulmonary ventilation. J Hist Med Allied Sci 71(3): 275–299.
• Moore KL, Dalley AF, Agur AMR (2018). Clinically Oriented Anatomy. 8. baskı. Wolters Kluwer.
• Netter FH (2019). Atlas of Human Anatomy. 7. baskı. Elsevier.
• FIPAT (IFAA) (2019, onay 2020). Terminologia Anatomica. 2. Baskı (TA2).
• Rusch VW, et al. (2020). IASLC Staging Manual in Thoracic Oncology. 3. baskı. IASLC.
• Grainger RG, Allison D, et al. (2020). Grainger & Allison’s Diagnostic Radiology. 7. baskı. Elsevier.
• Almeida J, et al. (2020). Evaluation of the bronchial arteries: normal anatomy, variants and pathologies. Insights Imaging 11: 99.
• Felson B (2014). Principles of Chest Roentgenology. Elsevier.
• Osarogiagbon RU, et al. (2022). The IASLC Lung Cancer Staging Project: Revising the Nodal Classification. J Thorac Oncol 17(4): 362–376.
• Standring S (2021). Gray’s Anatomy: The Anatomical Basis of Clinical Practice. 42. baskı. Elsevier.
• Kaya AG, et al. (2023). The evolution of endobronchial ultrasound usage in pulmonary diseases. Eurasian J Pulmonol 25(3): 167–175.
• Rami-Porta R, et al. (2024). Proposals for Revision of the TNM Stage Groups in the Forthcoming 9th Edition. J Thorac Oncol 19(8): 1149–1166.
• Abouzgheib W, et al. (2024). Unlocking the potential of robotic-assisted bronchoscopy. Cureus 16(4): e59157.
• Durhan G, et al. (2024). Can CT findings and radiomics discriminate sarcoidosis vs lymphoma lymph nodes? Clin Imaging 96: 101–110.
• Radiology Assistant, UMC Amsterdam (2025). TNM 9. baskı — Akciğer kanseri. (Erişim: 10 Ocak 2025).
• Argentieri G, et al. (2025). Implementation of the 9th TNM for lung cancer. J Thorac Dis 17(3): 155–169.
• Vaca-Cartagena BF, et al. (2025). Staging Aortopulmonary Lymph Nodes With Robotic Bronchoscopy. J Bronchol Interv Pulmonol 32(2): 85–93.
• Murgu S, et al. (2025). Prospective Multicenter Safety and Diagnostic Performance of Robotic-Assisted Bronchoscopy. Chest (erken çevrimiçi).
• Chu Y, et al. (2025). Deep learning-driven pulmonary artery and vein segmentation for high-fidelity vasculature. Nat Commun 16: 12345.
• Kang Y, et al. (2025). CT-based radiomics model for mediastinal (station 4) nodal metastasis. Quant Imaging Med Surg 15(7): 1200–1215.
• Yin X, et al. (2025). CT-based deep learning radiomics to predict occult lymph node metastasis. Front Oncol 15: 11893343.