Gradenigo sendromu, 1904 yılında Torino’lu İtalyan kulak burun boğaz hekimi Cont Giuseppe Gradenigo (1859–1926) tarafından, tedavi edilmemiş orta kulak enfeksiyonlarının kafa tabanına yayılması sonucu ortaya çıkan karakteristik bir klinik tablo olarak tanımlanmıştır. O dönemde sistemik antibiyotiklerin henüz kullanılmıyor olması, otitis media ve mastoiditin intrakraniyal komplikasyonlarını oldukça sık hale getiriyordu; petroz apeks tutulumuna bağlı yüz ağrısı, diplopi ve otore gelişen hastalar, Gradenigo’nun dikkatini çeken ayırt edici bir alt grup oluşturmuştur.
Daha sonraki yıllarda (özellikle 20. yüzyıl ortalarından itibaren) penisilin ve diğer antibiyotiklerin yaygın kullanımı ile birlikte orta kulak enfeksiyonlarının ağır intrakraniyal komplikasyonları dramatik biçimde azalmış, bununla paralel olarak Gradenigo sendromu da nadir görülen bir durum haline gelmiştir. Güncel serilerde hem yetişkinlerde hem çocuklarda, akut otitis medianın son derece nadir bir komplikasyonu olarak tanımlanmaktadır.
Modern literatürde sendrom, klasik triadın (otitis media/otore, trigeminal dağılımda yüz ağrısı, abducens sinir felci) tam olarak bulunmadığı “inkomplet Gradenigo sendromu” olgularını da kapsayacak biçimde daha geniş bir klinik spektrum olarak ele alınmaktadır; çağdaş derlemelerde çocuk hastalarda klasik triadın ilk başvuru anında yalnızca yaklaşık dörtte bir oranında saptandığı bildirilmektedir.
