Sinonim: Columna vertebralis, vertebral column, the backbone, spine, 

Latincede; omur sütunu, omurga. (Bkz: Kolumna) (bkz: vertebralis)

• Omurga, Columna vertebralis, insanlar dahil tüm omurgalıların, omurgalıların belirleyici özelliğidir. İlk bakışta yerine getirmesi gereken iki çelişkili görevi vardır. Bir yandan gövdeyi destekler, diğer yandan bunun kapsamlı hareketlerini sağlar.
• “Sütun” terimi yanıltıcıdır. Katı, sert bir yapı değil, bağlar tarafından ve aktif olarak kaslar tarafından pasif olarak stabilize edilen, ancak ikincisi tarafından da hareket ettirilebilen çok bağlantılı bir kemik eklemleri zinciridir.
• İnsan omurgası normalde, birbirine 23 intervertebral diskle (Disci intervertebrales) hareketli bir şekilde bağlanan 24 serbest veya presakral omurdan oluşur.
  • 7 servikal vertebrayı (Vertebra servikalleri, C1 – C7),
  • 12 torasik vertebra (Vertebra torasalleri, Th1– Th12) ve
  • 5 lumbar vertebra (Vertebra lumbales, L1 – L5) izler.
• 5. bel omuruna hareketli bir şekilde bağlı olan sakrum, 5 omur elemanının ve 4 omurlararası diskin füzyonundan doğar. 5 sakral omurun (Vertebra sakrales, S1 – S5) kemikli füzyonu (sinostoz) 17. – 20. yaşa kadar tam oluşmaz.
• Kuyruk kemiği, Os coccygis, kaudal omurganın temelidir ve 3-6 küçük elementten oluşur. Sadece kafatası hala tipik vertebral morfoloji gösterir. Toplam omur sayısı ve ayrı bölümler arasındaki sınır, embriyonik gelişimin homeotik dönüşümleri nedeniyle değişebilir.

(Embriyolojik) Gelişim

1. Omurga elemanları, mezodermal somitlerden ayrılan sklerotomlardan embriyoda erken gelişir.
2. Öncelikle, bunlar bir aksiyal ve bir paraksiyal bir füzyon gösterdikten sonra mezenkimal bölge oluşturur.
   1. Paraksiyal mezenşim kraniyal ve kaudal sklerotomitler bölünmesi sağlar.
      1. Kraniyal sklerotomitler, omurların daha sonraki oluşumunda rol oynamadan kalırken (omurga sinir dalları etrafındaki bağ dokusu kılıflarını sağlarlar),
      2. Kaudal sklerotomitler, vertebral arkların, köklerinin, uzantıların ve kaburgaların temelini oluşturur.
   2. Eksenel mezenkimal bölge nihayetinde intervertebral diski ve vertebral gövdeyi oluşturur.
3. Kraniyal ve kaudal sklerotomitlere bölünmenin bir sonucu olarak, omurganın orijinal segmentasyonu (metamerizmi) kaybolur ve ikincil, çapraz segment metamerizmi ile değiştirilir.
4. Diğer yandan kas uzantılarının (miyotomlar) orijinal segmentasyonu korunur, böylece miyotomların segmental kas plakaları omurlar arasında köprü oluşturur ve böylece iki omur arasında aktif harekete neden olur. Bu yapı, 2 bitişik omur, omurlar arası diskler, eklemler ve aradaki kaslardan oluşan hareket segmentinin işlevsel birimiyle sonuçlanır.
5. Sağ ve sol vertebral arklar, orta hatta dorsal olarak birbirleriyle kaynaşmak için omuriliğin etrafında yanal olarak büyür. Omurlar, vertebral kemerlerdeki 2 ossifikasyon merkezinden ve vertebral gövdedeki bir kemikleşme merkezinden kemikleşir.
6. Omurga kemerlerinin kemikli kapanması üç ile beş yaşları arasında, omur gövdesi ile kaynaşma ise üç ile altı yaşları arasında gerçekleşir.

Klinik

• Sol ve sağ vertebral arkların füzyonundaki rahatsızlıklar dorsal disrafilere yol açar.
• Sadece bireysel vertebral arklar (spina bifida), aynı zamanda bir dizi vertebral ark, üstteki katmanlar ve aynı zamanda omuriliğin kılıfları ve omuriliğin kendisi (rachischisis) etkilenebilir.