İçeriğe geç
Anatomi

Os skafoideum

·

Os scaphoideum, el bileğinde bulunan karpal kemiklerden biridir. Türkçede skafoid kemik veya kayık kemiği olarak adlandırılır. Latince scaphoideum terimi, Antik Yunancada kayık veya küçük tekne anlamına gelen skaphē sözcüğünden türemiştir. Kemiğin uzun, hafif konkav ve kayığı andıran anatomik biçimine işaret eder.

Os scaphoideum, el bileğinin başparmak tarafında, proksimal karpal sıra içerisinde yer alır. Karpal kemikler arasında hem anatomik konumu hem de el bileğinin biyomekaniğine katkısı bakımından özel bir öneme sahiptir. Proksimal karpal sıra ile distal karpal sıra arasında mekanik bir bağlantı oluşturarak el bileğinin hareket koordinasyonuna, yük aktarımına ve stabilitesine katılır.

Anatomik olarak radius, os lunatum, os capitatum, os trapezium ve os trapezoideum ile eklemleşir. Bu çok yönlü eklem ilişkileri, skafoid kemiğin el bileğinin fleksiyon, ekstansiyon, radial ve ulnar deviasyon hareketleri sırasındaki işlevsel rolünü belirler.

Skafoid kemik, sekiz karpal kemik içerisinde kırılmaya en yatkın olanıdır. Karpal kırıkların önemli bir bölümünü oluşturur. Özellikle proksimal kutbunun kendine özgü kanlanma biçimi nedeniyle kırık sonrasında kaynamama ve avasküler nekroz gelişimine yatkındır.

Anatomik olarak iki kutup ve bunların arasında yer alan bir gövdeden oluşur:

  • Proksimal kutup: Radiusun distal eklem yüzüne komşudur. Kanlanmasının büyük ölçüde kemik içerisindeki geriye doğru ilerleyen damar akımına bağımlı olması nedeniyle kırık sonrasında avasküler nekroz açısından en riskli bölgedir.
  • Gövde ve bel bölgesi: Kemiğin orta bölümünü oluşturur. Skafoid kırıklarının en sık meydana geldiği anatomik bölgedir. Bel bölgesi olarak da adlandırılan bu kısım, proksimal ve distal kutuplar arasında mekanik bir geçiş oluşturur.
  • Distal kutup: Başparmak tarafında yer alır ve os trapezium ile os trapezoideum ile eklemleşir. Volar yüzündeki belirgin çıkıntı tuberculum ossis scaphoidei olarak adlandırılır.

Kemiğin eklem yüzeylerinin yaklaşık yüzde sekseni kıkırdakla kaplıdır. Bu geniş kıkırdak örtüsü, hareket sırasında komşu kemiklerle kurduğu eklem ilişkilerini kolaylaştırırken kan damarlarının kemiğe giriş yapabileceği alanları sınırlar.

Terminolojik açıdan el bileğindeki skafoid kemik os scaphoideum olarak adlandırılır. Ayak bileği ve ayak anatomisindeki benzer biçimli kemik ise os naviculare olarak isimlendirilir. İki yapı anatomik yerleşim bakımından birbirinden farklıdır.

Os scaphoideum kırıkları çoğunlukla travmatik mekanizmalar sonucunda meydana gelir. Özellikle el açıkken düşme sırasında avuç içinin yere temas etmesi ve el bileğinin aşırı ekstansiyona zorlanması temel yaralanma mekanizmasını oluşturur.

Travma sırasında üst ekstremiteden iletilen aksiyel yük, skafoid kemiğin distal ve proksimal karpal kemikler arasında sıkışmasına neden olur. El bileğinin ekstansiyon ve radial deviasyon pozisyonunda bulunması, kemik üzerindeki mekanik gerilimi artırarak kırık gelişimini kolaylaştırır.

Başlıca etiyolojik faktörler şunlardır:

Travmatik nedenler

  • Açık el üzerine düşme.
  • Bisiklet, motosiklet ve trafik kazaları.
  • Temas sporları sırasında el bileğine doğrudan darbe alınması.
  • Jimnastik, basketbol, futbol ve kayak gibi fiziksel aktivitelerde meydana gelen düşmeler.
  • El bileğinin aşırı ekstansiyona zorlandığı spor yaralanmaları.
  • Yüksek enerjili travmalar.

Tekrarlayan mekanik yüklenmeler

Daha nadiren tekrarlayan aksiyel yüklenme ve el bileğinin sürekli ekstansiyon altında çalışması stres kırıklarına neden olabilir. Bu durum özellikle jimnastikçiler, ağırlık kaldıran sporcular ve el bileğine tekrarlayan yük bindiren meslek gruplarında görülebilir.

Yatkınlık oluşturan faktörler

Genç ve fiziksel olarak aktif bireylerde travmaya maruziyetin yüksek olması, skafoid kırıklarının bu yaş grubunda daha sık görülmesine katkıda bulunur. Bununla birlikte kemik mineral yoğunluğunun azalması, ileri yaş ve kemik metabolizmasını etkileyen hastalıklar travma sonrasında kırık gelişme olasılığını artırabilir.

Skafoid kemiğin patofizyolojik önemini belirleyen başlıca özellikler anatomik konumu, biyomekanik yük dağılımı ve kendine özgü vasküler anatomisidir.

Kanlanma ve avasküler nekroz mekanizması

Os scaphoideum, büyük ölçüde radial arterin dalları aracılığıyla kanlanır. Damarların kemiğe giriş noktaları ile kemik içerisindeki ilerleme yönleri, skafoid kırıklarının iyileşme potansiyelini doğrudan etkiler.

Kanlanmanın yaklaşık yüzde yetmiş-seksenlik bölümü, radial arterin dorsal karpal dalından köken alan damarlar tarafından sağlanır. Bu damarlar kemiğe ağırlıklı olarak dorsal yüzeydeki nonartiküler bölgeden girerek intraosseöz kan akımı oluşturur. Kan akımı distal bölümden proksimal kutba doğru ilerleyen retrograd bir özellik gösterir.

Geriye kalan kanlanmanın önemli bir kısmı, radial arterin palmar dallarından kaynaklanan damarlar aracılığıyla sağlanır. Bu damarlar özellikle distal kutup ve tuberculum ossis scaphoidei bölgesini besler.

Bu vasküler organizasyon nedeniyle skafoid kemiğin proksimal kutbu büyük ölçüde intraosseöz retrograd dolaşıma bağımlıdır. Özellikle gövde veya bel bölgesinde meydana gelen kırıklar, proksimal kutba ulaşan damarların devamlılığını bozabilir. Bunun sonucunda proksimal kemik segmentinde iskemi, kemik canlılığının kaybı ve avasküler nekroz gelişebilir.

Proksimal kutup kırıkları bu açıdan özellikle risklidir. Kemiğin distal bölümünden gelen damarların proksimal segmente ulaşmasının kesintiye uğraması, kaynama sürecini güçleştirir.

Kırık hattının mekanik özellikleri

Skafoid, proksimal ve distal karpal sıralar arasında mekanik bir köprü görevi görür. El bileği hareketleri sırasında radius ve diğer karpal kemiklerden gelen kuvvetleri aktarır.

Travma sırasında meydana gelen kırık, bu mekanik bütünlüğü bozarak kemik parçaları üzerinde farklı yönlerde kuvvetlerin oluşmasına neden olabilir.

Özellikle gövde kırıklarında distal segment palmar fleksiyona, proksimal segment ise ekstansiyona eğilim gösterebilir. Bu durum kemiğin normal anatomik geometrisinin bozulmasına ve humpback deformity olarak adlandırılan kamburlaşma deformitesine yol açabilir.

Kırığa eşlik eden skafo-lunat ligament hasarı, karpal kemikler arasındaki stabiliteyi daha da bozabilir. İleri olgularda karpal dizilim bozuklukları ve el bileği hareket mekaniğinde kalıcı değişiklikler ortaya çıkabilir.

Kemik iyileşmesinin bozulması

Skafoid kırıklarında iyileşme süreci kırığın anatomik yerleşimine, deplasman derecesine, kemik parçalarının stabilitesine ve vasküler bütünlüğün korunmasına bağlıdır.

Özellikle proksimal kutup kırıklarında sınırlı kanlanma, osteoblastik aktivitenin ve yeni kemik dokusu oluşumunun yetersiz kalmasına neden olabilir. Mekanik instabilite de bu sürece eklendiğinde kırık hattında fibröz doku gelişimi ve kaynamama meydana gelebilir.

Tedavi edilmeyen veya yetersiz iyileşen kırıklar zaman içerisinde skafoid kemiğin şekil bozukluğuna, karpal instabiliteye ve dejeneratif eklem hastalığına zemin hazırlar.

Os scaphoideum kırıklarının klinik tablosu genellikle travma sonrasında gelişen radial el bileği ağrısı ile karakterizedir. Bulgular kırığın yerleşimine, deplasman derecesine ve eşlik eden yumuşak doku yaralanmalarına göre değişkenlik gösterebilir.

Başlıca klinik belirtiler

  • Başparmak tarafında, el bileğinin radial bölümünde ağrı.
  • Anatomik enfiye çukuru üzerinde hassasiyet.
  • El bileği hareketleri sırasında ağrı ve hareket kısıtlılığı.
  • Başparmak hareketleri veya kavrama sırasında ağrının artması.
  • El bileğinin ekstansiyonu ve radial deviasyonu sırasında hassasiyet.
  • Travma sonrasında gelişebilen hafif veya orta dereceli şişlik.
  • Kavrama gücünde azalma.

Anatomik enfiye çukuru hassasiyeti

Skafoid kırıklarının en karakteristik klinik bulgularından biri anatomik enfiye çukuru olarak bilinen tabatière anatomique bölgesinde hassasiyet bulunmasıdır.

Bu anatomik alan, başparmak ekstansör ve abdüktör tendonlarının oluşturduğu sınırlar arasında, el bileğinin dorsoradial yüzünde yer alır. Skafoid kemik bu bölgenin derininde bulunduğundan palpasyon sırasında hassasiyet saptanabilir.

Palmar skafoid hassasiyeti

Skafoid kemiğin volar yüzündeki tuberkülün palpasyonla değerlendirilmesi de tanısal açıdan önemlidir. Özellikle distal kutup ve tuberkül kırıklarında başparmak tarafındaki palmar el bileğinde belirgin hassasiyet ortaya çıkabilir.

Fonksiyonel etkilenme

Hastalar genellikle el bileğini kullanırken, bir nesneyi kavrarken, kapı kolunu çevirirken veya elleri üzerine yük bindirirken ağrı tarif eder.

Deplase olmayan kırıklarda dışarıdan belirgin deformite görülmeyebilir. Şişlik ve hareket kısıtlılığının hafif olması nedeniyle yaralanma basit bir el bileği burkulması olarak değerlendirilebilir.

Bu durum özellikle ilk başvuruda tanının gözden kaçmasına neden olabilir.

Skafoid kırığının tanısı klinik değerlendirme ve görüntüleme yöntemlerinin birlikte kullanılmasıyla konulur. Başlangıçta çekilen radyografilerin normal olması kırığı dışlamaz. Klinik şüphe devam ediyorsa ileri görüntüleme yöntemlerine başvurulması gerekir.

Fizik muayene

Muayenede öncelikle travmanın mekanizması, el bileğinin yaralanma sırasındaki pozisyonu ve ağrının lokalizasyonu değerlendirilir.

Başlıca muayene yöntemleri şunlardır:

  • Anatomik enfiye çukuru palpasyonu: Skafoid kemiğin dorsoradial yüzeyinde hassasiyet araştırılır.
  • Skafoid tüberkül palpasyonu: Volar yüzde, fleksör karpi radialis tendonunun radial tarafında bulunan kemik çıkıntısında hassasiyet değerlendirilir.
  • Aksiyel başparmak kompresyon testi: Başparmağa uzun ekseni boyunca basınç uygulanarak el bileğinde ağrı oluşup oluşmadığı değerlendirilir.
  • Skafoid kompresyon testi: Skafoid kemiğin proksimal ve distal bölümlerine karşılıklı basınç uygulanarak hassasiyet araştırılır.
  • El bileği hareket muayenesi: Özellikle ekstansiyon, radial deviasyon ve ulnar deviasyon sırasında ağrı değerlendirilir.

Bu testlerin hiçbiri tek başına kırığı kesin olarak doğrulamaz veya dışlamaz. Klinik değerlendirme, görüntüleme bulgularıyla birlikte yorumlanmalıdır.

Direkt radyografi

İlk basamak görüntüleme yöntemi el bileğinin direkt grafisidir.

Standart posteroanterior, lateral ve oblik görüntülere ek olarak skafoid kemiği daha iyi değerlendirmek amacıyla özel skafoid grafileri çekilebilir. Bu görüntülerde el bileği genellikle ulnar deviasyona getirilerek skafoid kemiğin uzanımı ve kırık hattı daha belirgin hale getirilir.

Direkt grafide değerlendirilen başlıca bulgular şunlardır:

  • Kırık hattının varlığı ve anatomik yerleşimi.
  • Kemik parçaları arasında deplasman.
  • Kemiğin normal konturunda bozulma.
  • Proksimal kutupta skleroz veya kemik çökmesi.
  • Karpal kemikler arasındaki dizilim bozuklukları.

Özellikle deplase olmayan ve erken dönemde meydana gelen kırıklar ilk radyografilerde gözden kaçabilir. Bu nedenle negatif radyografi, klinik şüphe yüksek olduğunda yeterli bir dışlama yöntemi değildir.

Manyetik rezonans görüntüleme

Manyetik rezonans görüntüleme, başlangıç radyografilerinde gösterilemeyen gizli skafoid kırıklarının saptanmasında önemli bir yöntemdir.

MRG sayesinde kemik iliği ödemi, trabeküler kemik hasarı, kortikal devamlılık bozukluğu ve eşlik eden yumuşak doku yaralanmaları değerlendirilebilir.

Klinik olarak kırık şüphesi bulunmasına rağmen radyografilerin normal olduğu durumlarda erken MRG tanısal gecikmeyi önleyebilir. Ayrıca eşlik eden skafo-lunat ligament yaralanmaları gibi patolojilerin gösterilmesine yardımcı olur.

Bilgisayarlı tomografi

Bilgisayarlı tomografi, skafoid kırıklarının anatomik özelliklerinin değerlendirilmesinde özellikle yararlıdır.

Kırık hattının yönü, deplasman derecesi, parçalanma, kortikal bütünlük ve kemik parçalarının anatomik ilişkileri ayrıntılı olarak incelenebilir.

Ayrıca kırık kaynamasının değerlendirilmesinde önemli bir görüntüleme yöntemidir. Skafoid kemiğin uzun eksenine paralel koronal ve sagittal rekonstrüksiyonlar, kırık hattının ve trabeküler kemik köprüleşmesinin değerlendirilmesini kolaylaştırır.

MRG daha çok gizli kırıkların ve kemik iliği değişikliklerinin saptanmasında, BT ise kırık morfolojisinin ve kemik kaynamasının değerlendirilmesinde ön plana çıkar.

Güncel tanısal yaklaşımlarda radyografiler negatif olmasına rağmen klinik şüphe devam ediyorsa üç-beş gün içerisinde MRG veya BT ile ileri değerlendirme önerilmektedir.

Laboratuvar incelemeleri

İzole skafoid kırıklarında tanıyı doğrulayan spesifik bir laboratuvar testi bulunmaz. Kan incelemeleri genellikle cerrahi planlama, eşlik eden hastalıkların değerlendirilmesi veya başka bir patolojinin araştırılması gerektiğinde yapılır.

Skafoid kırıkları, özellikle radial el bileği ağrısıyla seyreden diğer kemik ve yumuşak doku yaralanmalarından ayırt edilmelidir.

Kemik kaynaklı patolojiler

  • Distal radius kırığı: Özellikle radiusun radial stiloid çıkıntısını içeren kırıklarda skafoid kırığına benzer lokalizasyonlarda ağrı gelişebilir.
  • Os trapezium kırığı: Başparmak kökü çevresinde ve radial karpal bölgede hassasiyet oluşturabilir.
  • Os trapezoideum kırığı: Karpometakarpal bölgeye yakın ağrı ve hassasiyetle ortaya çıkabilir.
  • Os capitatum kırığı: Özellikle el bileğinin santral bölümünde ağrı ve hareket kısıtlılığına neden olabilir.
  • Os lunatum yaralanmaları: Karpal instabilite ve el bileği ağrısıyla seyredebilir.
  • Radial stiloid kırığı: Anatomik enfiye çukuru bölgesinde ağrı oluşturabilir.

Ligament ve yumuşak doku yaralanmaları

  • Skafo-lunat ligament yaralanması: El bileğinde dorsal ağrı, kavrama güçsüzlüğü ve karpal instabiliteye neden olabilir.
  • De Quervain tenosinoviti: Başparmak hareketleriyle artan radial el bileği ağrısı oluşturur.
  • Ekstansör tendon yaralanmaları: Özellikle başparmak hareketleriyle ilişkili ağrı ve fonksiyon kaybına neden olabilir.
  • El bileği kapsül ve bağ yaralanmaları: Travma sonrasında hassasiyet, şişlik ve hareket kısıtlılığıyla ortaya çıkabilir.

Diğer patolojiler

  • El bileği kemik kontüzyonu.
  • Gizli karpal kırıklar.
  • Karpometakarpal eklem yaralanmaları.
  • El bileği dejeneratif eklem hastalıkları.
  • Kompleks bölgesel ağrı sendromu.

Ayırıcı tanıda travmanın mekanizması, ağrının anatomik lokalizasyonu, fizik muayene bulguları ve uygun görüntüleme yöntemleri birlikte değerlendirilmelidir.

Skafoid kırıklarında tedavinin temel amacı kemik bütünlüğünü yeniden sağlamak, karpal stabiliteyi korumak, avasküler nekroz ve kaynamama riskini azaltmak ve el bileğinin fonksiyonel hareket açıklığını geri kazandırmaktır.

Tedavi yöntemi kırığın anatomik yerleşimine, deplasman derecesine, stabilitesine, eşlik eden ligament yaralanmalarına ve hastanın fonksiyonel gereksinimlerine göre belirlenir.

Konservatif tedavi

Deplase olmayan veya minimal deplasman gösteren, stabil skafoid kırıklarında konservatif tedavi uygulanabilir.

Temel yaklaşım, el bileğinin uygun pozisyonda alçı veya atel yardımıyla immobilize edilmesidir.

Kısa kol alçısı veya başparmak spika alçısı kullanılabilir. Bununla birlikte stabil skafoid gövde kırıklarında başparmağın immobilizasyona dahil edilmesinin her hasta için gerekli olmadığı gösterilmiştir.

Tedavi süresi kırığın yerleşimine ve iyileşme durumuna bağlıdır:

  • Distal kutup kırıkları genellikle dört-altı haftalık immobilizasyonla iyileşebilir.
  • Deplase olmayan veya minimal deplasmanlı gövde kırıklarında yaklaşık altı haftalık immobilizasyon yeterli olabilir.
  • Orta dereceli deplasman gösteren bazı gövde kırıklarında immobilizasyon süresi sekiz-on haftaya uzatılabilir.
  • Proksimal kutup kırıklarında kanlanma özellikleri nedeniyle cerrahi tedavi daha sık tercih edilir.

İmmobilizasyon sürecinde ağrı ve klinik bulguların yanı sıra radyolojik iyileşme de takip edilmelidir. Gerektiğinde BT ile trabeküler kemik köprüleşmesi değerlendirilerek immobilizasyonun sonlandırılmasına karar verilebilir.

Cerrahi tedavi

Deplase, instabil, parçalı veya proksimal kutupta yerleşen kırıklarda cerrahi tedavi gündeme gelir.

Cerrahi tedavinin başlıca endikasyonları şunlardır:

  • Belirgin deplasman gösteren kırıklar.
  • Proksimal kutup kırıkları.
  • Parçalı ve instabil kırıklar.
  • Karpal dizilim bozukluğunun eşlik ettiği yaralanmalar.
  • Kırık parçalarının anatomik pozisyonunun korunamadığı durumlar.
  • Konservatif tedaviye rağmen kaynama göstermeyen kırıklar.
  • Gelişmiş deformite veya avasküler nekrozla seyreden olgular.

İnternal fiksasyon

Cerrahi tedavide yaygın olarak kullanılan yöntemlerden biri başsız kompresyon vidası ile internal fiksasyondur.

Bu yöntemde kırık parçaları anatomik pozisyona getirilerek vida aracılığıyla birbirine yaklaştırılır. Sağlanan kompresyon, kırık hattında stabiliteyi artırarak kemik kaynamasını destekler.

Uygun olgularda perkütan veya açık cerrahi yaklaşımlar tercih edilebilir.

Kemik grefti uygulamaları

Kaynamama gelişen kırıklarda kırık hattının biyolojik ve mekanik özelliklerini iyileştirmek amacıyla kemik grefti uygulanabilir.

Vasküler veya nonvasküler kemik greftleri kullanılabilir. Özellikle proksimal kutup avasküler nekrozu ile seyreden olgularda vaskülarize kemik greftleri, canlı kemik dokusunun ve kanlanmanın yeniden sağlanması amacıyla tercih edilebilir.

Rehabilitasyon

Kırık iyileşmesinin yeterli düzeyde sağlanmasının ardından el bileği hareket açıklığının yeniden kazanılması için rehabilitasyon başlatılır.

Tedavi programı genellikle kontrollü eklem hareketleri, kavrama egzersizleri, kas kuvvetlendirme ve günlük yaşam aktivitelerine kademeli dönüşü içerir.

Yük verme ve spora dönüş kararı yalnızca ağrının azalmasına göre değil, klinik ve radyolojik kaynama bulgularına göre verilmelidir.

Stabil ve deplase olmayan kırıklarda konservatif tedavi ile cerrahi tedavinin sonuçları hastanın özelliklerine ve kırığın anatomik yapısına göre değişebilir. Cerrahi yaklaşım daha erken mobilizasyona olanak sağlayabilse de enfeksiyon, implant sorunları ve diğer cerrahi komplikasyonları beraberinde getirebilir. Bu nedenle her skafoid kırığında cerrahi tedavi zorunlu değildir.

Skafoid kırıklarının komplikasyonları büyük ölçüde kemiğin anatomik yapısı, kanlanma özellikleri ve kırık sonrasında oluşan mekanik instabiliteyle ilişkilidir.

Kaynamama

Nonunion olarak adlandırılan kaynamama, skafoid kırıklarının en önemli komplikasyonlarından biridir.

Özellikle proksimal kutup kırıklarında dolaşımın bozulması, deplasman ve yetersiz immobilizasyon kemik iyileşmesini olumsuz etkiler.

Kaynamama geliştiğinde kırık hattında fibröz doku oluşabilir ve kemik parçaları arasındaki anatomik bütünlük yeniden sağlanamayabilir. Bu durum kronik el bileği ağrısına, kavrama gücünde azalmaya ve karpal stabilitenin bozulmasına yol açabilir.

Avasküler nekroz

Proksimal kutbun kanlanmasının bozulması sonucunda ortaya çıkan avasküler nekroz, skafoid kırıklarının karakteristik komplikasyonudur.

Kırık sonrasında proksimal segmentin damar desteğinin kesilmesi kemik hücrelerinde iskemi ve nekroza neden olabilir.

İleri olgularda kemik yapısında skleroz, deformasyon ve çökme meydana gelebilir. Bu değişiklikler skafoidin normal yük aktarımını bozarak karpal dejenerasyona zemin hazırlar.

Humpback deformity

Kırık parçalarının normal anatomik hizalanmasının bozulması sonucunda skafoid kemiğin palmar yönde kamburlaşması meydana gelebilir.

Bu deformite, kemiğin normal uzunluk ve geometrisinin kaybolmasına, el bileğinin biyomekanik dengesinin bozulmasına ve hareket kısıtlılığına neden olabilir.

Karpal instabilite

Skafoid kemiğin proksimal ve distal karpal sıralar arasında oluşturduğu mekanik bağlantının bozulması, karpal kemikler arasındaki normal hareket ilişkilerini etkiler.

Özellikle skafo-lunat ligament hasarı veya skafoid deformitesiyle birlikte dorsal interkale segment instabilitesi olarak adlandırılan DISI deformitesi gelişebilir.

Bu durumda os lunatum dorsale doğru eğilim gösterir ve el bileğinin normal dizilimi bozulur.

Skafoid kaynamamasına bağlı ileri kollaps

Scaphoid nonunion advanced collapse veya kısaca SNAC olarak adlandırılan bu durum, skafoid kırığının kaynamaması sonrasında gelişen ilerleyici dejeneratif el bileği patolojisidir.

Kronik kaynamama sonucunda skafoid kemiğin yapısal bütünlüğü bozulur ve karpal kemikler arasındaki yük dağılımı değişir.

Başlangıçta genellikle radial stiloid ile skafoid arasındaki eklemde dejeneratif değişiklikler ortaya çıkar. Süreç ilerledikçe radyokarpal ve midkarpal eklemlerde kıkırdak kaybı, osteofit oluşumu ve eklem aralığında daralma gelişebilir.

Klinik olarak kronik ağrı, el bileği hareketlerinde kısıtlılık, kavrama gücünde azalma ve fonksiyonel yetersizlik görülür.

Posttravmatik osteoartrit

Kırık sonrasında gelişen eklem yüzeyi düzensizliği, karpal dizilim bozukluğu ve uzun süreli mekanik yük dağılımı değişiklikleri dejeneratif eklem hastalığına neden olabilir.

Özellikle kaynamama ve deformiteyle seyreden olgularda posttravmatik osteoartrit gelişme riski artar.

Ek komplikasyonlar

  • Kronik radial el bileği ağrısı.
  • El bileği hareket açıklığında kalıcı azalma.
  • Kavrama kuvvetinde kayıp.
  • Kırık sonrası kemik deformasyonu.
  • Gecikmiş kaynama.
  • Cerrahi sonrasında implant gevşemesi veya yer değiştirmesi.
  • Cerrahi alan enfeksiyonu.
  • Uzun süreli immobilizasyona bağlı eklem sertliği ve kas atrofisi.
  • Kompleks bölgesel ağrı sendromu.

Avasküler nekroz ve kaynamama özellikle proksimal kutup yaralanmalarında klinik açıdan önem taşır. Tedavi edilmeyen veya yeterince iyileşmeyen skafoid kırıkları zaman içerisinde SNAC bileğine ilerleyerek kalıcı fonksiyon kaybına neden olabilir.

Keşif
İleri Okuma

İlgili Yazılar